Czego potrzeba nam do szczęścia? Czasami tylko świadomości, że w naszym życiu nie dzieje się nic złego. Docenimy dobre chwile dopiero wtedy, kiedy przeminą na zawsze. Z drugiej strony niewiele brakuje do tego, by zaburzyć równowagę, którą z trudem wypracowaliśmy. Zapewnić miała to nauka, a potem ciężka praca. Pokolenie trzydziestolatków w pewnym momencie może poczuć się oszukane, ponieważ nic nie gwarantuje szczęścia. Wojciech Chmielarz, znany autor kryminałów, pokaże nam to w swoim najnowszym thrillerze pt. „Żmijowisko”. Czytaj dalej
„Żmijowisko” – Wojciech Chmielarz
7
Nie jestem fanką powieści szpiegowskich. Nie przyciągają mojej uwagi historie, w których bohaterowie padają jak muchy w pajęczyny spisków i albo uciekają, albo próbują się wyrwać z groźnych macek oplatających świat. Piszę o tym dlatego, bo tak sobie zaszufladkowałam powieść J. S. Monroe, pt. „Znajdź mnie”. Nazwisko autora było mi całkowicie obce, szybko się okazało, że to pseudonim Jona Stocka, brytyjskiego pisarza. Gdybym porzuciła lekturę na początku, również dałabym się zwieść. 
Większość dzieciaków doskonale sobie radzi z obsługą telefonów czy komputerów. Aplikacje, gry, portale społecznościowe to dla nich środowisko naturalne. Można na to narzekać, ale zwyczajnie w świecie trzeba się z tym pogodzić. Świat idzie do przodu, a młodzi ludzie są tymi, którzy jeszcze ów rozwój technologiczny napędzają. Jednak by powstawały ciekawe aplikacje, potrzebni są ludzie z wizją. Nie wystarczy być świetnym graczem, by stworzyć jeszcze lepszy program. Tego się należy nauczyć, tak samo jak matematyki czy języka polskiego. 
Seria książek o działaniach Biura Detektywistycznego nr 2 gości tutaj bardzo często, więc nie muszę przypominać czytelnikom tego bloga, kim jest autor „Operacji Zjawa”. Norweskiego pisarza, Jørna Liera Horsat, doceniono jako autora książek kryminalnych. Wielokrotnie nagradzano go za powieści skierowane do dorosłych. Jeśli chodzi o książki dla młodszych odbiorców, to jego seria o Oliverze i Tiril jest równie popularna, jak historie napisane przez Martina Widmarka, innego skandynawskiego twórcę. 
Uniwersytet w Cambridge położony jest nad rzeką Cam. Trudno wymyślić lepsze miejsce, jako tło dla klasycznego kryminału. Akcja powieści „Pazur sprawiedliwości” rozgrywa się właśnie tam. Jednak pisarka Leonie Swann lubi odbiegać od tego, co typowe dla danego gatunku. Autorka przyzwyczaiła czytelników do tego, że w jej książkach niezwykle ważnymi bohaterami są zwierzęta. „Sprawiedliwość owiec” dotyczyła pewnej zbrodni, a prowadzącymi śledztwo były tytułowe owce. Tym razem dochodzenie prowadził będzie człowiek, wykładowca uniwersytetu. Każdy Sherlock Holmes ma swojego Watsona. W tej roli wystąpi papuga żako o imieniu Gray. 
Kiedy ponad dziesięć lat temu sięgnęłam po książkę „Cień wiatru” Carlosa Ruiza Zafóna, jeszcze nie miałam pojęcia, że przede mną trzy tomy z cyklu „Cmentarz zapomnianych książek”. Oczywiście uległam urokowi tej historii, zaczarowała mnie gotycka Barcelona, więc sięgałam po kolejne części tetralogii, kiedy tylko miałam taką możliwość. Dzisiaj premierę ma zamykający całą opowieść „Labirynt duchów”. Tom jest najbardziej obszerny, bo liczy niemal dziewięćset stron. Jakie tajemnice rodzin Sempere odkryjemy? Czy wszystkie zagadki zostaną w tej opowieści rozwiązane?