Literatura iberoamerykańska dwie dekady temu była dla mnie wielkim odkryciem. Podróż na inny kontynent to było jedno, co przyciągało mnie do tej literatury, a drugie co mnie kusiło, to inna kultura i sposób w jaki ci twórcy pisali. Realizm magiczny intrygował i pobudzał wyobraźnię, ale nie wszyscy pisarze poszli w tym kierunku. Isabel Allende, chilijska pisarka jest zaliczana do tego nurtu, choć nie każda powieść do tego stylu pasuje. „Dom duchów”, „Paula” i „Córka fortuny” nie tylko zachwycały mnie ze względu na ciekawą opowieść, ale również dlatego, że mogłam zobaczyć świat, który był mi zupełnie obcy. Kiedy dowiedziałam się, że w tym roku zostanie wydana nowa powieść Isabel Allende, postanowiłam przyjrzeć się tej powieści bliżej. Czytaj dalej
„W samym środku zimy” – Isabel Allende
1
Kiedy sięgnęłam po powieść kolumbijskiego pisarza, Tomása Gonzáleza zaczęłam się zastanawiać nad tym, ilu znam pisarzy z Ameryki Południowej. Literatura z tej części świata nie jest obecnie aż tak popularna jak jeszcze dwie dekady temu. Pamiętam, że książki Márqueza były natychmiast rozchwytywane, jak tylko pojawiły się w bibliotece. Teraz możemy sięgnąć po powieść innego twórcy z tego kraju, Tomása Gonzáleza, który zyskał już uznanie u siebie, teraz za sprawą tłumaczenia Marty Szafrańskiej-Brandt ma szansę zaistnieć i u nas. 
Meksykański pisarz, Carlos Fuentes, nie doczekał się literackiego Nobla, choć należał do najważniejszych prozaików literatury iberoamerykańskiej. Był laureatem Nagrody Cervantesa – najbardziej prestiżowej dla twórców hiszpańskiego kręgu kulturowego. Carlos Fuentes żył w latach 1928 – 2012, Jego książki tłumaczono również na język polski Udało mi się przeczytać powieść tego autora pt. „Lata z Laurą Diaz”, a teraz postanowiłam sięgnąć po „Nietzsche na balkonie”, książkę wydaną po śmierci Carlosa Fuentesa i uznawaną za jego testament literacki.