Należę do pokolenia ludzi, którzy jeszcze załapali się na wielką modę na literaturę iberoamerykańską w Polsce. Jako osoba wkraczająca w dorosłość byłam zafascynowana prozą Julio Cortázara czy Gabriela G. Márqueza. Oczywiście tych nazwisk było znacznie więcej, ale wśród nich brakowało kobiet. Nie za bardzo byłam tego świadoma, dopóki nie trafiłam na powieści Isabel Allende. Nawet po latach lubię wracać do pierwszych tytułów jej autorstwa. Czekam też na nowe publikacje Isabel Allende. Dlatego niedawna premiera książki „Kobiety mojej duszy” nie mogła umknąć mojej uwadze. Czytaj dalej
„Kobiety mojej duszy” – Isabel Allende
Odpowiedz
W księgarniach zauważć można, że pojawia się coraz więcej książek poświęconych szeroko pojętej naturze. Jakiś czas temu człowiek zaintersowany tematyką przyrodniczą, mógł co najwyżej pooglądać książeczki dla dzieci. Dzisiaj każdy znajdzie coś dla siebie. Niezależnie od tego, czy chcemy pogłębić wiedzę na temat świata nieożywionego, czy poznawać drobnoustroje, wielkie zwierzęta, czy też dowiedzieć się czegoś więcej o ekologii. Szymon Hołownia również zabrał głos w sprawie istot żywych. Pokazał je z nietypowej, bo chrześcijańskiej perspektywy. 
Katalońskiego pisarza nie trzeba przedstawiać. Jaume Cabré jest bardzo popularny w naszym kraju, a jego powieści rozchodzą się jak ciepłe bułeczki. Tym razem wydany został zbiór opowiadań „Kiedy zapada zmrok”. Zresztą nie pierwszy, ponieważ w ubiegłym roku poznałam inny tom zawierający krótsze historie narracyjne. Była to 
Już sam tytuł powieści „Dusza granicy” Matteo Righetto zmusza czytelnika do myślenia. Mnie samej cały czas narzucało się odwrotne określenie. Chciałam szukać granicy duszy. A jednak nie o to w tej powieści chodzi, a może jest miedzy tymi związkami wyrazowymi jakiś wspólny mianownik? Za sprawą powieści włoskiego twórcy przeniesiemy się do Nevady. Pierwsze skojarzenie ze stanami Zjednoczonymi okaże się błędne. Zamiast na amerykańską pustynię, trafimy nad dolinę Brenty położoną w północnej części regionu Wenecji Euganejskiej. 
Wracam po krótkiej nieobecności, bo obowiązki zawodowe sprawiły, że nie było szans na czytanie, a tym bardziej na pisanie. Udało mi się jednak w poznać najnowszą książkę Anny Sakowicz. Pisarki, której nie trzeba przedstawiać tym, którzy regularnie tu zaglądają. Autorka mieszka w moich okolicach i miło śledzi się rozwój kariery kogoś, kogo się zna. Anna Sakowicz pochodzi wprawdzie ze Stargardu, ale postanowiła się przenieść do Starogardu (uwaga: te dwie miejscowości, które wymieniłam, to nie jest pomyłka). Czytam kolejne powieści pisarki i widzę, jak stopniowo zdobywa coraz większe uznanie i wierną rzeszę czytelników. Myślę, że najnowsza powieść „Na dnie duszy” sprawi, że będzie ich jeszcze więcej. 
Na zamknięcie trylogii „Wojna Jangblizji” musiałam poczekać kilka lat. Trzeci tom powieści fantasy dla młodzieży „We wnętrzu” został wydany w grudniu 2017 roku i trafił również do mnie. Autorka książki „Wojna w Jangblizji” jest Polską mieszkającą w Holandii. Zajmuje się edukacją językową polonijnych dzieci, a także pisze felietony. Do tej pory wydała sześć książek, w tym jedną dla najmłodszych czytelników.