Jednym z gości Literackiego Sopotu był Jan Novák. W Polsce to nazwisko może kojarzyć się z filmem dokumentalnym „Obywatel Havel”. Oprócz tego autor współpracował z Milošem Formanem. Pisarz jako nastolatek wyemigrował wraz z rodziną do USA i właśnie tam odniósł sukces jako scenarzysta. Natomiast w sierpniu, kilka dni przed Literackim Sopotem, premierę miała książka Jana Nováka, pt. „Nie jest źle”. Właściwie otrzymujemy drugie wydanie, nieco zmienione, ponieważ po kilku latach pojawiły się nowe wątki, które nie zmieniły wprawdzie spojrzenia na całość wydarzeń opisanych w książce, ale pozwoliły nieco wzbogacić tę i tak niezwykłą historię, opisaną na ponad 700 stronach. Czytaj dalej
„Nie jest źle” – Jan Novák
2
Emilios Solomou jest cypryjskim pisarzem, a przed dwoma laty otrzymał Nagrodę Unii Europejskiej, właśnie za „Dziennik zdrady”. W Atenach studiował archeologię i historię, co jest istotne, jeśli chodzi o książkę o której dzisiaj piszę. Kiedy sięgam po książkę, której autorem jest grecki pisarz, zaraz sobie uświadamiam, jak bardzo jesteśmy ukształtowani przez starożytne kultury. Ile nam dało dziedzictwo starogreckie nikomu nie trzeba wyłuszczać, ale czy czasami nie jest to zbyt duże obciążenie? Ile możne być odwoływań? Czy takie skojarzenia nie powodują, że patrzymy na dzieło przez znane nam schematy? W „Dzienniku zdrady” Emilios Solomou postanowił swoje dziedzictwo kulturowe wykorzystać, ale na własnych prawach, a jednocześnie udało mu się stworzyć coś oryginalnego. 
Mieszkałam kiedyś na ulicy 6 Marca. Nazwa, która upamiętnia dzień „wyzwolenia” mojej miejscowości przez Armię Czerwoną przetrwała do dziś. Dlaczego o tym wspominam? Varujan Vosganian pisze w „Ksiedze szeptów” o Fokszanach – mieście na wschodzie Rumunii, w którym się wychował. On również mieszkał na ulicy 6 Marca 1945 – na cześć ustanowienia pierwszego demokratycznego rządu Rumunii.
Słowacki pisarz, Pavol Rankov, za książkę 
Literatura rumuńska. Właściwie znałam tylko jedną autorkę pochodzącą z tego kraju, noblistkę piszącą po niemiecku – Hertę Müller. Ewentualnie do głowy przychodzi mi religioznawca Mircea Eliade. Tym bardziej zaskakuje fakt, że w Rumunii dominuje poezja. Natomiast dzięki Rumuńskim Klimatom można przyjrzeć się bliżej autorom mniej znanym u nas, a jednocześnie takim, którzy mają coś ciekawego do powiedzenia.
„Cisza w Pradze” Jaroslava Rudiša zainteresowała mnie po tym, jak przeczytałam „Koniec punku w Helsinkach”. Chciałam zobaczyć, czy po pierwszej poznanej przeze mnie książce tego autora napisanej w sposób interesujący, kolejna będzie równie ciekawa. Tym razem pisarz przeniósł akcję powieści do Pragi, miasta w którym nigdy nie ma ciszy. Ale czy ta ostatnia w ogóle istnieje?