Petra Soukupová jest czeską pisarką, której twórczość doceniają zarówno czytelnicy, jak i krytycy. Najnowszą książką autorki przetłumaczoną na język polski przez Julię Różewicz jest powieść pt. „Zawsze jest ktoś”. Petra Soukupová często porusza w swoich książkach problem relacji rodzinnych. Również tym razem mamy do czynienia z tematyką obyczajową, w której wielu odbiorców będzie potrafiło dostrzec uniwersalne problemy, jakie dotykają nas na co dzień. Czytaj dalej
„Zawsze jest ktoś” – Petra Soukupová
Odpowiedz
Kiedy zerkam na okładkę książki Kateřiny Tučkovej pt. „Bílá Voda” dostrzegam hipnotyzujące spojrzenie kobiety. Najpierw patrzy na mnie młoda zakonnica, a kiedy przeniosę wzrok na drugi tom, widzę tę samą osobę, tylko nieco starszą. Na co dzień jestem jednak przyzwyczajona do innego obrazu zakonnicy, ponieważ ta z okładki ma założoną koloratkę. Co to oznacza? Z jaką historią będę miała do czynienia? Wystarczy jednak spojrzeć na nazwisko autorki, by nieco się zorientować, w jakim pójdziemy kierunki. Kateřina Tučková znana i ceniona jest z tego, że w swoich powieściach splata fikcję z autentycznymi wydarzeniami, jakie miały miejsce w Czechach i Morawach. 
Książka Jana Balabána pt. „Zapytaj taty” jest wznowieniem. Po polsku opublikowano ją w 2013 roku w tłumaczeniu Olgi Czernikow i wtedy nie miałam okazji po nią sięgnąć. Kiedy chcę poznawać literaturę czeską, słowacką, czy środkowoeuropejską, mam na oku kilka wydawnictw, które posiadają wartościowe tytuły. Książkowe Klimaty należy do tych, po których powieści można sięgać w ciemno, gdyż dostajemy literaturę z najwyższej półki. Mnie dodatkowo do „Zapytaj taty” przyciągnęła sylwetka autora, który zmarł zaraz po napisaniu tej książki. Co ciekawe, Jan Balabán, porusza w niej temat śmierci oraz żałoby. 
W czasie Świat Bożego Narodzenia magiczny klimat chyba najbardziej intensywnie odczuwają dzieci. Często udziela się on nieco starszym ludziom, ale przecież w okresie świątecznym każdy trochę inaczej patrzy na rzeczywistość. Również bohater opowieści Jaroslava Rudiša pt. „Boże Narodzenie w Pradze” przeżyje niezwykłą noc wigilijną, choć niekoniecznie w tradycyjnym wymiarze. 
Czy powinni dziwić nas Czesi piszący po niemiecku? Nas, mieszkańców Środkowej Europy, ani trochę. Sami przecież doskonale wiemy, jaki wpływ ma na nas historia. Ota Filip należy właśnie do takich dwujęzycznych autorów, za którego wybrała polityka. W 1974 roku musiał wyjechać do Niemiec. Oczywiście nie zrobił tego z własnej woli, został zmuszony przez czechosłowacką władzę. Komuniści zabronili wydawania jego książek. Jakie miał wyjście? Jako twórca dwujęzyczny, zajmujący się pisaniem, postanowił pisać po niemiecku. Dzięki temu jego dzieła miały szansę dotrzeć do wielu czytelników. Książka „Café Slavia” została napisana po niemiecku. Na język polski przetłumaczyła ją Małgorzata Gralińska, znana również z przekładów książek 
Mieszkam na wsi położonej nieopodal lasu. Znam doskonale charakterystyczne dźwięki wydawane przez jelenie w czasie godów. Nie sposób tego pomylić z jakimkolwiek innym dźwiękiem, a już na pewno nie z ludzkim krzykiem. Dlaczego o tym wspominam? Z prostego powodu: poetycki tytuł „Usłyszeć śpiew jeleni”, debiutanckiej powieści Františka Šmehlíka nawiązuje właśnie do głosu wydawanego przez wielkich rogaczy, gdy na początku jesieni rywalizują o samice na rykowiskach.