Érica-Emmanuela Schmitta nie trzeba przedstawiać miłośnikom słowa pisanego. Autor słynnego „Oskara i pani Róży” od dawna ma już ustalone miejsce w świecie literatury. Niezbyt często się zdarza, by autor miał status rozpoznawalnej gwiazdy, a ten z pewnością nie może narzekać na brak sławy. Zresztą miałam okazję przekonać się, jak długie kolejki ustawiają się do pisarza po autograf. Mnie samej udało się go zdobyć, mimo ograniczonego czasu, który autor mógł poświęcić na podpisywanie książek. Czytaj dalej
„Światło szczęścia” – Éric-Emmanuel Schmitt
Odpowiedz
Co wspólnego Z Grecją ma opolskie Zaodrze? Na pierwszy rzut oka zupełnie nic, podobnie jaka na drugi, trzeci czy czwarty. Maciej Siembieda zabierze nas za sprawą powieści „Nemezis” w podróż fabularną, w której wichry historii okażą się nieubłagane i zadbają o to, by jak najbardziej pokomplikować ludzkie losy rzucając nimi jak figurkami po całej Europie (Z Opola do Grecji i odwrotnie), choć same opisywane postacie będą starały się przetrwać i znaleźć motywację do utrzymywania się na fali życia niezależnie od tego, gdzie się znajdą. Każdy będzie miał na to inny sposób, ale „Nemezis” tytuł powieści Macieja Siembiedy podpowie nam temat, czy motyw istotny w drugim tomie „Trylogii Greckiej”. Hasłem przewodnim stanie się zemsta. 
Jeśli uwielbialiście w dzieciństwie mity, to z pewnością zauważyliście, że częściej ukazywane są one z męskiej perspektywy. A jednak bogiń, nimf czy innych istot żeńskich w mitologii nie brakuje. Jest ich co najmniej tyle, co bohaterów płci męskiej. Zawsze zastanawiały mnie te istoty, których głosy nie zostały przedstawione. Co mogła myśleć i czuć taka Penelopa, Pazyfae, albo Echo? Często wiemy, co zrobiły, ale nie wiemy dlaczego. Teraz jednak możemy poznać ich perspektywę. Wystarczy sięgnąć po zbiór „Ziarno granatu. Mitologia według kobiet”. 
Grecja nie kojarzy nam się ze zbrodniami, a miło spędzonym czasem urlopu. Jest to jeden z krajów, który Polacy odwiedzają podczas urlopu. Nic dziwnego, ponieważ właśnie w Grecji można liczyć na ciepłe i słoneczne dni i to nie tylko latem. Kiedy jednak mowa o literaturze gatunkowej, to autorzy greccy nie kojarzą mi się z kryminałami. Tu zdecydowanie dominują Skandynawowie. Tyle że chyba w każdym większym i mniejszym kraju znajdziemy pisarzy, którzy zajmują się właśnie tym gatunkiem. Grecy również nie mają sobie nic do zarzucenia. Przekonać się o tym można sięgając po zbiór „Fonos. Zbrodnia po grecku”. 
Każda kolejna część przygód Tsatsikiego to dla nas małe święto, ponieważ syn dorasta razem z bohaterem tytułowym tej popularnej serii książek Moni Nilsson. Szwedzka pisarka potrafi opowiedzieć historię z perspektywy kilku- i kilkunastoletniego chłopca, dzięki czemu jej powieści są autentyczne, a dzieci łatwo utożsamiają się z główną postacią. „Tsatsiki i wojna oliwkowa” to już siódma część przygód chłopca ze Szwecji. W pierwszym tomie Tsatsiki był kilkulatkiem, który zaczynał dopiero naukę w szkole. Teraz ukończył piątą klasę i czekają go wakacje. 
Nie jest łatwo darzyć sympatią irytujących bohaterów literackich. Postać główna powieści „Bóg mi świadkiem” nie znajdzie się nigdy wśród tych, z którymi chętnie się utożsamiamy. Jeśli między nim a nami trafią się jakieś cechy wspólne, to raczej będziemy się ich wypierać.Grecki pisarz przez pryzmat tego antybohatera pokazał nam swój kraj i jego bolączki. Nie będzie opowieści o pięknych widokach. Nie usłyszymy szumu morza, ani nie zobaczymy rajskich plaży.