Osoby interesujące się historią znają z pewnością najbardziej wpływowych nazistów z czasów III Rzeszy. Większość śmiertelników również nie będzie miała problemów z wymienieniem przynajmniej kilku nazwisk. Jednak nie każdy słyszał o Alfredzie Rosenbergu. Człowieku, który miał wielki wpływ na kształtowanie się poglądów Adolfa Hitlera. Właśnie on stworzył ideologię opartą na skrajnym antysemityzmie oraz teorii wyższości rasy aryjskiej. Dzięki książce „Dziennik diabła. Alfred Rosenberg. Człowiek, który stworzył Hitlera” Davida Kinneya oraz Roberta K. Wittmana nie tylko poznamy tę postać, a także weźmiemy udział w śledztwie, które pozwoli odpowiedzieć na pytanie, co się stało po wojnie z dziennikiem Alfreda Rosenberga. Kto i dlaczego je ukrył? Czytaj dalej
„Dziennik diabła. Alfred Rosenberg. Człowiek, który stworzył Hitlera” – David Kinney, Robert K. Wittman
1
Miłość zdarza się wszędzie, czasami w najmniej oczekiwanym momencie, lub miejscu. Heather Morris, postanowiła napisać powieść o takim uczuciu, które przytrafiło się parze skazanej na pewną śmierć. Pochodząca z Nowej Zelandii autorka, opowiedziała w książce „Tatuażysta z Auschwitz”, historię dwojga zwyczajnych ludzi. Takich, którym zabrano wolność, godność osobistą, nawet tożsamość. Przez pewien czas byli tylko i wyłącznie numerami. W Auschwitz na każdym kroku groziła im śmierć. 
Stefanie Zweig urodziła się w Głubczycach. Dzisiaj jest to miasto należące do Polski, położone w województwie opolskim. Kiedy na świat przyszła Stefanie, był rok 1932. Głubczyce znalazły się we władaniu niemieckim, ponieważ jedenaście lat wcześniej w wyniku plebiscytu górnośląskiego za Niemcami opowiedziała się większość głosujących. Okazało się to bardzo istotne dla żydowskiej rodziny przyszłej pisarki. Rodzice Stefanie wyjechali wraz z córką w 1938 roku do Kenii. 
Sporo jest sensacyjnych teorii osnutych wokół wydarzeń związanych ze śmiercią Adolfa Hitlera. W książce Johnatana Mayo i Emmy Craigie nie doszukamy się żadnych legend i mitów na ten temat. „Ostatni dzień Hitlera” to zapis wydarzeń z 30 kwietnia 1945 roki i dnia poprzedzającego jego samobójstwo. Autorzy nie ograniczają się do samego przywódcy III Rzeszy, ale pokazują jak wyglądał wtedy świat. Co działo się w berlińskim bunkrze stanowi jednak najważniejszą część tej publikacji. 
Inspiracją dla Petera Krištúfka, słowackiego pisarza i poety, z pewnością była istniejąca naprawdę rezydencja Francisca Goi, malarza, który utracił słuch oraz cierpiał na liczne dolegliwości. Siedzibę Goi nazywano „Domem głuchego”. Taki sam tytuł nosi książka Petera Krištúfka. W swojej hiszpańskiej rezydencji malarz stworzył niezwykłe dzieła. Na ścianach we wnętrzu domu namalował cykl czternastu tzw. „czarnych obrazów”. Dzieł niesamowitych, o pesymistycznym nastroju i mrocznej tematyce. Po latach przeniesione zostały one ze ścian na płótna, samą rezydencję zburzono. Jest kwestią dyskusyjną, czy stary i niesłyszący malarz chciał, by jego obrazy trafiły na widok publiczny. Podczas lektury książki Petera Krištúfka, zobaczymy co mają ze sobą wspólnego te dzieła. 
„Maus. Opowieść ocalałego” to wydanie zbiorcze komiksu Arta Spiegelmana, w skład którego wchodzą dwa tomy: „Mój ojciec krwawi historią” oraz „I tu zaczęły się moje kłopoty”. Powinnam użyć sformułowania, że „Maus” jest powieścią graficzną, bo forma jaką wybrał autor spowodowała wiele słów krytyki. Znaleźli się ludzie, według których nie powinno się opowiadać o Holocauście poprzez komiks. Jeszcze parę lat temu postrzegano tę formę jako coś niepoważnego, bo dla dzieci. Jakby tego było mało wielu zbulwersował sposób przedstawienia bohaterów: Żydów jako myszy, Polacy są świniami, a Niemcy kotami. Z czasem autor zyskał uznanie, ponieważ właśnie za książkę „Maus” w 1992 roku otrzymał Pulitzera.