W latach 1976 – 1980 Wydawnictwo PIW publikowało serię „Opowieści Grozy”. Od kilku lat jest ona wznawiana pod nieco zmienionym tytułem, ponadto została wzbogacona i odświeżona o kolejne teksty. Wprawdzie nie czytałam wcześniejszych ośmiu już „Opowieści niesamowitych” tłumaczonych z języka czeskiego, francuskiego, włoskiego, rosyjskiego i innych. Zainteresowała mnie literatura japońska. Antologia mrocznych i niesamowitych opowieści z języka japońskiego została ułożona przez Katarzynę Sonnenberg-Musiał. Jako podstawę posłużyła wydana w 1986 r. w PIW-ie „Ballada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej”. Teraz poszerzono zbiór o autorów takich jak Kenzaburō Ōe czy Kōbō Abe. Zwłaszcza ten ostatni szczególnie mnie zainteresował, ponieważ widzę, że wciąż jest u nas popularnym, wręcz kultowym pisarzem. Czytaj dalej
„Opowieści niesamowite z języka japońskiego” – pod red. Katarzyny Sonnenberg-Musiał
Odpowiedz
Rafała Kosika nie trzeba przedstawiać zarówno starszym, jak i młodszym pokoleniom czytelników. Jeśli ktoś jednak jeszcze nie trafił na tego pisarza, niezależnie od tego w jakim będzie wieku, znajdzie dla siebie książkę tego autora. Mnie przyciągają również te tytuły, które są dla młodszych odbiorców. Doskonałym tego przykładem jest seria pt.
Michał Świerczyński zadebiutował w 2025 roku. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że jest to dopiero ósmoklasista. Pochodzi z Gdańska, tu uczęszcza do szkoły. W swojej rodzinie jest najstarszym dzieckiem z siedmiorga rodzeństwa. Dlaczego o tym wspominam? Chłopak już jako dziewięciolatek zaczął opowiadać młodszemu bratu przed snem historie, które sam wymyślał. Tak narodził się pomysł na napisanie książki. Zanim jednak został wydany „Wesoły Borsuk z Borsuczyna i agent Wiew-X112” trzeba było włożyć w to sporo wysiłku. Rodzice, którzy uwierzyli w ten pomysł, postanowili wesprzeć swoje dziecko, ale udało się to zrobić dzięki pomocy stowarzyszenia AMDG-Pietrzak. Ruszyła zrzutka, a projekt postanowiło wesprzeć 76 osób. Dzięki temu ze środków pozyskanych od darczyńców wydane zostało 500 egzemplarzy „Wesołego Borsuka”. 
Zanim za sprawą głośnego serialu na platformie Netflix przypomnieliśmy sobie o katastrofie morskiej promu Jan Heweliusz, Adam Zadworny napisał na ten temat reportaż. Dziennikarz związany z „Gazetą Wyborczą” przedstawił w „Heweliusz. Tajemnica katastrofy na Bałtyku” informacje, które udało mu się zebrać na temat sprawy zatonięcia statku do którego doszło 14 stycznia 1993 roku. Czy po tylu latach udało mu się rzucić jakieś światło na tę trudną do wyobrażenia tragedią polskiej marynarki handlowej? 
Dzisiaj jest Dzień Babci, a jutro będą świętowali dziadkowie. Z tej okazji można podarować im wiele książek, pod warunkiem, że lubią czytać. Do wyboru są też takie tytuły, których czcionka została na tyle powiększona, żeby nie męczyła wzroku. Jednak w moje ręce trafiły dwa tytuły inne, niż do tej pory, ponieważ wymagające od dziadków… pisania. Ich autorką jest Monika Kopřivová. Co znajdziemy wewnątrz „Opowiedz mi babciu” i „Opowiedz mi, Dziadku”? 
Kiedy przebywam w miejscu, gdzie znajdują się książki, trudno mi oprzeć się pokusie, by nie zerknąć, jakie tytuły posiada ich właściciel. Nawet jeśli są to zbiory widoczne tylko na zdjęciach w mediach społecznościowych, zaraz zauważam, jeśli jakość obrazu na to pozwoli, które tytuły chciałabym przeczytać, a jakie już poznałam. Lubię podziwiać bogate zbiory. Widzę jednak, że nie tylko mnie intrygują cudze książki. Mirosława Łomnicka uznała, że warto porozmawiać z tymi właścicielami księgozbiorów, którzy mają coś ciekawego do powiedzenia na temat swojej pasji. Tak powstała publikacja „Domowe biblioteki. Reportaże o prywatnych księgozbiorach”. Po sukcesie pierwszego tomu, autorka zdecydowała się na opublikowanie kolejnej części. Od razu powiem, że chciałabym, żeby nie skończyło się na dylogii.