W latach 1976 – 1980 Wydawnictwo PIW publikowało serię „Opowieści Grozy”. Od kilku lat jest ona wznawiana pod nieco zmienionym tytułem, ponadto została wzbogacona i odświeżona o kolejne teksty. Wprawdzie nie czytałam wcześniejszych ośmiu już „Opowieści niesamowitych” tłumaczonych z języka czeskiego, francuskiego, włoskiego, rosyjskiego i innych. Zainteresowała mnie literatura japońska. Antologia mrocznych i niesamowitych opowieści z języka japońskiego została ułożona przez Katarzynę Sonnenberg-Musiał. Jako podstawę posłużyła wydana w 1986 r. w PIW-ie „Ballada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej”. Teraz poszerzono zbiór o autorów takich jak Kenzaburō Ōe czy Kōbō Abe. Zwłaszcza ten ostatni szczególnie mnie zainteresował, ponieważ widzę, że wciąż jest u nas popularnym, wręcz kultowym pisarzem. Czytaj dalej
„Opowieści niesamowite z języka japońskiego” – pod red. Katarzyny Sonnenberg-Musiał
Odpowiedz
Kiedy przebywam w miejscu, gdzie znajdują się książki, trudno mi oprzeć się pokusie, by nie zerknąć, jakie tytuły posiada ich właściciel. Nawet jeśli są to zbiory widoczne tylko na zdjęciach w mediach społecznościowych, zaraz zauważam, jeśli jakość obrazu na to pozwoli, które tytuły chciałabym przeczytać, a jakie już poznałam. Lubię podziwiać bogate zbiory. Widzę jednak, że nie tylko mnie intrygują cudze książki. Mirosława Łomnicka uznała, że warto porozmawiać z tymi właścicielami księgozbiorów, którzy mają coś ciekawego do powiedzenia na temat swojej pasji. Tak powstała publikacja „Domowe biblioteki. Reportaże o prywatnych księgozbiorach”. Po sukcesie pierwszego tomu, autorka zdecydowała się na opublikowanie kolejnej części. Od razu powiem, że chciałabym, żeby nie skończyło się na dylogii. 
Jeśli uwielbialiście w dzieciństwie mity, to z pewnością zauważyliście, że częściej ukazywane są one z męskiej perspektywy. A jednak bogiń, nimf czy innych istot żeńskich w mitologii nie brakuje. Jest ich co najmniej tyle, co bohaterów płci męskiej. Zawsze zastanawiały mnie te istoty, których głosy nie zostały przedstawione. Co mogła myśleć i czuć taka Penelopa, Pazyfae, albo Echo? Często wiemy, co zrobiły, ale nie wiemy dlaczego. Teraz jednak możemy poznać ich perspektywę. Wystarczy sięgnąć po zbiór „Ziarno granatu. Mitologia według kobiet”. 
Joanna Bator jest laureatką Nagrody Literackiej „Nike”. Niedawno wydana została jej najnowsza książka „Ucieczka niedźwiedzicy”. Czytelnicy, którzy polubili wydaną w ubiegłym roku powieść „Gorzko, gorzko”, z pewnością ucieszą się, że ten tytuł w jakimś stopniu związana jest z poprzednią historią. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że „Ucieczka niedźwiedzicy” to zbiór 16 opowiadań. Im jednak bardziej będziemy zagłębiali się w te historie, odkryjemy, że są z sobą mocno związane. W jaki sposób? 
Jeśli myślimy o Ukrainie, to przede wszystkim przychodzą nam do głowy obrazy, które związane są z obecną sytuacją. Sama mam wrażenie, że niewiele wiem o tym kraju, o jego pisarzach, kulturze, historii. Dzieje się tak być może dlatego, że częściej mój wzrok skierowany jest na zachód. Tymczasem Oksana Zabużko w swoim zbioru esejów pokazuje mi, jak wiele ma nam do powiedzenia zarówno o swoim kraju, ale również o kulturze i sytuacji na świecie. 