W latach 1976 – 1980 Wydawnictwo PIW publikowało serię „Opowieści Grozy”. Od kilku lat jest ona wznawiana pod nieco zmienionym tytułem, ponadto została wzbogacona i odświeżona o kolejne teksty. Wprawdzie nie czytałam wcześniejszych ośmiu już „Opowieści niesamowitych” tłumaczonych z języka czeskiego, francuskiego, włoskiego, rosyjskiego i innych. Zainteresowała mnie literatura japońska. Antologia mrocznych i niesamowitych opowieści z języka japońskiego została ułożona przez Katarzynę Sonnenberg-Musiał. Jako podstawę posłużyła wydana w 1986 r. w PIW-ie „Ballada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej”. Teraz poszerzono zbiór o autorów takich jak Kenzaburō Ōe czy Kōbō Abe. Zwłaszcza ten ostatni szczególnie mnie zainteresował, ponieważ widzę, że wciąż jest u nas popularnym, wręcz kultowym pisarzem. Czytaj dalej
„Opowieści niesamowite z języka japońskiego” – pod red. Katarzyny Sonnenberg-Musiał
Odpowiedz
Jeśli komuś przeszkadza upał i chce się nieco ochłodzić, może sięgnąć po reportaże Ilony Wiśniewskiej. Przeniesie się w ten sposób do świata, któremu nie grożą zbyt wysokie temperatury (choć zauważalne są skutki globalnego ocieplenia). W publikacji „Białe” zobaczymy Spitsbergen, „Hen” zabierze nas na północ Norwegii, natomiast „Lud” na Grenlandię. Najnowsza książka reporterska „Migot” także dotyczy Grenlandii, a dokładnie najbardziej wysuniętych na północ osad tej wyspy. Zobaczymy przede wszystkim dwa miejsca: Qaanaaq i Siorapaluk. 
Często się zdarza, że jedno i to samo wydarzenie opowiedziane przez różne osoby, wydaje się nie mieć ze sobą niemal nic wspólnego. Każdy z nas jest inny i w zależności od temperamentu, wieku i wielu innych czynników może widzieć je inaczej, a potem je przedstawić w odmienny sposób. Nie wierzycie? Przeczytajcie dzieciom książkę pt. „30 znikających trampolin” Doroty Kassjanowicz, a zobaczymy jedną historię opowiedzianą w trzydziestu różnych wersjach. 
Kiedy przeczytałam dzieciom książkę „Łopianowe pole” Katarzyny Ryrych, poczuliśmy pewien niedosyt, że to już koniec, a chciałoby się więcej. Wtedy zauważyłam, że wydane zostało „Złociejowo” tej autorki, więc postanowiłam sięgnąć po tę publikację. Tym razem otrzymaliśmy historię trzy razy dłuższą i nieco podobną do pierwszej, przynajmniej pod względem nastroju, w który wprowadzają obie historie. Ta nowsza powieść Katarzyny Ryrych również ukazała się nakładem wydawnictwa Adamada, została wzbogacona ilustracjami Grażyny Rigall. „Złociejowo” zostało wyróżnione nominacją literacką do nagrody Książka Roku 2018 Polskiej Sekcji IBBY, rok wcześniej