Pisanie książek dla młodych czytelników nie jest łatwe. Jak trafić w gust odbiorców, którzy są zupełni inni, niż piszący był w ich wieku? A jednak są twórcy, którym ta trudna sztuka świetnie się udaje. Do tego grona należy Rafał Kosik. Co więcej: świetnie pisze dla każdej grupy wiekowej. „Amelia i Kuba. Mgliste podejrzenia”, czyli najnowsza powieść autora, skierowana jest do młodszych odbiorców: od szóstego do dwunastego roku życia. Przekonałam się jednak, że jako dorosły czytelnik, świetnie się bawiłam podczas lektury. Jest to istotne choćby z tego względu, że rodzice czytający na głos swoim pociechom, nie będą się nudzili. Czytaj dalej
„Amelia i Kuba. Mgliste podejrzenia” – Rafał Kosik
Odpowiedz
Co wiąże ze sobą „Alfabet” i „Gwiazdę miłości”, książki, o których chcę opowiedzieć? Otóż łączy je autorka, Katarzyna Bielińska znana również jako Mojo Graffi. Do niedawna myślałam, że to dwie różne osoby. Nawet tak napisałam w recenzji książki pt. 
Jako dziecko uwielbiałam książki Kornela Makuszyńskiego. Doceniałam poczucie humoru autora i bardzo bawiły mnie kwieciste epitety autora na określenia przedstawionych w tych historiach osób. Czytałam oczywiście tylko te powieści, jakie były dostępne w bibliotece, czasami udawało mi się zdobyć jakiś egzemplarz i mam te książki do dziś. „Awanturę o Basię” pamiętam również za sprawą ekranizacji, najbardziej utkwiła mi w pamięci czarno-biała wersja z 1959 roku ze świetną obsada aktorską. Kiedy Wydawnictwo Marginesy postanowiło wznowić powieść, postanowiłam do niej wrócić. Zaskoczyło mnie, że to wcale nie jest powieść dla dzieci koło siódmego roku życia, a dla osób starszych o jeden etap edukacyjny, którym da się wyjaśnić, czym różnił się świat z czasów Makuszyńskiego od tego współczesnego. 
Która to część przygód POPR-ańców właśnie miała swoją premierę? Okazuje się, że czwarta. Zazdroszczę jednak tym, którzy jeszcze nie słyszeli o tej serii książek dla dzieci, gdyż mogą poznawać ją od początku i nie muszą się odrywać od kolejnych zabawnych, a także wciągających przygód zwierzaków mieszkających w górach, które postanowiły zająć się ratowaniem innych istot. W okolicy Chaty pod Wierchami zawsze coś się dzieje. W najnowszym tomie „POPR-ańcy – Na tropie szajki kopytnych” Anny Sakowicz, wraz z Gambitem i jego ekipą ratowniczą ruszymy na poszukiwania zaginionych w czasie wichury: Daszy, Fifi i Piegusa. 
Hannah Gold jest brytyjską autorką książek dla dzieci, która do tej pory nie była znana polskim czytelnikom. Jednak po tym, jak jej książka pt. „Ostatni niedźwiedź” została przetłumaczona przez Paulinę Braiter sytuacja nieco się zmieniła. Autorka wydała do tej pory trzy powieści w języku angielskim i widać w nich fascynację naturą i dziką fauną. Książka pt. “Ostatni niedźwiedź” skierowana jest do czytelników powyżej ósmego roku życia, a zwróciła moją uwagę, gdyż pisarka w ubiegłym roku zdobyła za nią nagrodę Waterstones Children’s Book Prize. 
Nie sądziłam, że jako coraz bardziej dorosła osoba, będę niecierpliwie czekała na premierę książki dla dzieci. Anna Sakowicz wie, jak trzymać w niepewności czytelników, którzy chcą zarówno dowiedzieć się, co będzie dalej w kolejnej części cyklu, a ponadto czekają na sporą dawkę dobrej zabawy. Kiedyś spotkałam się z taką opinią, że opowieści dla dzieci wtedy są najlepsze, kiedy potrafią zadowolić młodych i nieco starszych odbiorców. Dorosły też chce mieć coś z tego głośnego czytania swoim pociechom. Myślę, że lektura trzeciej części z cyklu „POPR-ańcy” dostarczy wszystkim wiele radości.