Każdy człowiek posiada własne przekonania. Marta Szarejko postanowiła przyjrzeć się tym, jakie spojrzenie na rzeczywistość posiadają kobiety należące do mojego pokolenia. Co nam przekazały nasze matki i babki? Chodzi nie o geny, a zestaw poglądów, jaki powtarzano następnemu pokoleniu kobiet. Marta Szarejko porozmawiała na ten temat z osobami, które mają wiedzę na ten temat, czyli ze znanymi i cenionymi psychoterapeutkami i socjolożkami z różnych miast w Polsce. Autorka jest dziennikarką i reportażystką, za książkę o ludziach w kryzysie bezdomności „Nie ma o czym mówić” (2010) została nominowana do Literackiej Nagrody Angelus. Czytaj dalej
„Masz to po mnie. Jakie przekonania dostałyśmy od naszych matek i babek?” – Marta Szarejko
Odpowiedz
Jaka byłam dekadę temu? Takie pytanie będzie zadawała sobie każda czytelniczka książki „Kilka dni z życia Alice” Liane Moriarty. Stosuję rodzaj żeński, gdyż zdaję sobie sprawę, że po ten tytuł chętniej sięgną kobiety, niż mężczyźni, choć zawsze mnie to nieco smuci. Wolałabym, żeby takie podziały się nie pojawiały. Sama sięgam po książki Liane Moriarty, jak tylko mam okazję. Dowiedziałam się o istnieniu australijskiej pisarki dopiero jakiś czas po tym, jak wielką karierę zrobił serial „Wielkie kłamstewka”. Przegapiłam popularną powieść, widzę jednak, że co jakiś czas wydawnictwa przypominają inne książki Liane Moriarty, dlatego też zainteresowało mnie wznowienie powieści „Kilka dni z życia Alice”. 
Wit Szostak lubi zaskakiwać swoich czytelników. Kiedy sięgam po jego książki, wiem, że nie otrzymam kolejnej, napisanej w podobnym stylu opowieści. Każda historia jest inna, również pod względem formy, jaką pisarz wybiera. Nie czytałam wszystkich powieści autora, ale zarówno 
„Miłość niejedno ma imię”. Każdy z pewnością choć raz usłyszał to zdanie. Kiedy jednak pomyślimy chwilę o tym uczuciu, to miłością nazwiemy zarówno głębokie uczucie dwóch dorosłych osób, jak również miłość macierzyńską czy dziecka do rodziców. Najnowsza powieść Anny Sakowicz zatytułowana „Siła miłości” będzie dotyczyła różnych aspektów tych najsilniejszych więzi, które nas łączą i czynią z nas ludzi. 
Słowo macocha większości z nas kojarzy się negatywnie. Zwłaszcza, jeśli w dzieciństwie poznawaliśmy sporo baśni braci Grimm, albo Hansa Christiana Andersena. Współczesna rzeczywistość mocno się zmieniła od czasu, kiedy powstawały historie o złych kobietach wychowujących dzieci męża czy partnera z poprzedniego związku. Mało kto na co dzień pewnie się zastanawia, jakie uczucia towarzyszą osobom zajmującym się cudzym potomstwem. Jak przebiega ten proces nawiązywania więzi. Czy łatwe jest pokochanie dziecka, które nagle wkroczyło w nasze życie? 
Kiedy sięgam po literaturę o charakterze autobiograficznym, natychmiast przywołuję w myślach najwybitniejszych polskich i zagranicznych twórców. Niezależnie od tego czy to będą pamiętniki, czy dzienniki, czy autobiografie, wybór jest naprawdę wielki. Szwedzka autorka, Carolina Setterwall, wydała niedawno książkę „Bądźmy dobrej myśli” o stracie bliskiej jej osoby, co natychmiast nasunęło mi skojarzenie z „Moją walką” Karla Ovego Knausgårda i rzeczywiście można się doszukać pewnych inspiracji. Carolina Setterwall postanowiła opowiedzieć o swoich uczuciach po tym, jak zmarł jej ukochany.