Kiedy biorę do ręki książkę, zależy mi na tym, by to co czytam, było ciekawe i miało jakąś wartość. Nie zastanawiam się za bardzo, w jaki sposób doszło do wydania danej publikacji. Mam świadomość oczywiście, kto napisał dany tytuł, w jakim wydawnictwie została opublikowana książka. W końcu od wielu lat jestem czytelniczką, interesują mnie nie tylko same historie opublikowane w czytanych przeze mnie tytułach, ale również to jak pod względem formy i języka są napisane. Zauważam jednak, że to co interesuje mnie, niekoniecznie idzie w parze w tym, co jest popularne, modne i rozchwytywane. Wręcz odwrotnie, dziwię się, jak kiepsko napisane są te opowieści, które zalewają nas w mediach społecznościowych i zyskują miano bestsellera. Publikacja „Biblioróżnorodność. Manifest wydawców niezależnych” Susan Hawthorne wyjaśnia odbiorcy dlaczego nie chodzi tylko o to, żebyśmy w ogóle czytali, tylko jak istotne jest, by w wydawniczym świecie znalazło się miejsce nie tylko na wielkie korporacje. Czytaj dalej
„Biblioróżnorodność. Manifest wydawców niezależnych” – Susan Hawthorne
Odpowiedz
Uniwersum Minecrafta to nie tylko gra. Jej miłośnicy znajdą dla siebie kanały na YouTube w każdym języku świata. Zaskoczyło mnie, że znani dzieciakom gracze czy właśnie youtuberzy, piszą również książki, których akcja rozgrywa się w rzeczywistości Minecrafta. Mój syn nie pomija żadnej z nich. Do tej pory były książki Cube Kida i jego komiksy. Teraz wydane zostały powieści graficzne, których autor wybił się nakręcając filmiki na Youtubie. Mowa o Frigielu, który opublikował powieści z serii „Frigiel i Fluffy”. Teraz przyszedł czas na komiksy, które powstały we współpracy z Jean-Christophem Derrienem i rysownikiem, który ukrywa się pod pseudonimem Minte. 
Kiedy o książce „Kociarz” Kristen Roupenian napisano, że jest to „portret ery Instagrama, Tindera i #MeToo”, zaczęłam się zastanawiać, czy to nie jest przypadkiem zbiór dla młodszego ode mnie pokolenia. Gdy pojawiła się informacja, że tytułowe opowiadanie stało się najpopularniejszym wiralowym tekstem literackim XXI wieku, moje obawy jeszcze wzrosły. Mimo to postanowiłam sprawdzić, jakie są teksty Kristen Roupenian. Okazało się jednak, że rzeczywiście otrzymujemy opowieści współczesne, ale dotykające uniwersalnych problemów. 
W dzieciństwie wielokrotnie zadawano nam pytanie, kim chcemy zostać w przyszłości. Padały różne odpowiedzi. Jedni marzyli o byciu strażakiem, inni chcieli być policjantami, lekarzami czy pilotami. Nie wiem dlaczego, ale ponoć sama odpowiadałam, że chcę być stewardesą, albo… zakonnicą. Dzisiaj dzieci z pewnością by nas zaskoczyły swoimi planami. Wiele z nich łączy wspólny mianownik. Spora część młodych ludzi che być po prostu ludźmi sławnymi. Nieważne w czym. Byle zdobyć chwilę sławy na jakimś tubie, albo portalu społecznościowym. Wirus popularności w mediach dopada również młode pokolenie. Tę tendencję zauważyli autorzy książki pt. „Pechowa klasa nr 13. Sława słaba sprawa”. To już trzecia historia z cyklu, który stworzyli Honest Lee oraz Matthew J. Gilbert.