Kiedy sięgam po kryminał, mam świadomość, że prawdopodobnie będzie się wpisywał w jakiś schemat. Trudno wymyślić coś zupełnie nowego. Ostatnio doszłam do wniosku, że większość tego typu powieści, po jakie sięgam, dotyczą zaginięć do jakich doszło przed laty. Czas zatem od tego odpocząć. Nie udało mi się jednak wytrwać w tym postanowieniu zbyt długo, gdyż lubię książki Anny Kańtoch, a jej najnowsza powieść, czyli „Trzecia osoba”, będzie dotyczyła właśnie zaginięć. Czytaj dalej
„Trzecia osoba” – Anna Kańtoch
2
Łatwo obarczać rodziców o wszystko, co nam się nie udaje. W końcu to oni nas wychowywali, dawali takie, a nie inne dzieciństwo. Co jednak myśleć o ojcu, jeśli porzucił własnego syna, kiedy ten był zaledwie trzylatkiem? Trudno znaleźć jakiekolwiek wytłumaczenie dla tej sytuacji, zwłaszcza jeśli matka nie za bardzo chce wracać do tematu. Dla niej również może być to niezwykle trudne doświadczenie. Mimo to nieobecny ojciec gdzieś w świecie pozostawia po sobie ślad. Główny bohater książki pt. „Korzenie” postanawia, go odnaleźć. 
Co takiego ma w sobie Islandia, że tak bardzo intryguje? Im więcej książek przeczytam, które są z tym miejscem powiązane, tym bardziej rośnie mój apetyt, by kiedyś zobaczyć tę wyspę na własne oczy. Goethe powiedział: „Zobaczyć Neapol i umrzeć”, ale pewnie wiele osób zamieniłoby Neapol na Islandię. Choć to państwo liczy mniej niż pół miliona obywateli, to wydaje się, że większość z nich to artyści. Na dodatek uznani i popularni. Dwa lata temu na język polski została przetłumaczona powieść „Wyspa”, autorstwa Sigríður Hagalín Björnsdóttir. Teraz możemy sięgnąć po „Święte słowo”, drugą książkę tej autorki. 
Przez przypadek trafiliśmy na książki o Pralince, bohaterce wykreowanej przez Fanny Joly. Szybko okazało się, że stała się ulubioną postacią młodszej części rodziny. Choć powieści o niej polecane są dzieciom do ósmego roku życia, to te nieco starsze również z przyjemnością śledzą perypetie szalonej i sympatycznej dziewczynki – nawet jeśli są tej płci, która kolor różowy traktuje jak najgorsze zło. Niedawno premierę miał trzeci tom książki z cyklu o pannie Mętlik, pt. „Pralinka. Nie owija w bawełnę”. Czym zaskoczyła nas ta postać tym razem? 
Tomasz Małkowski, autor książki pt. „O Kamilu, który patrzy rękami”, do tej pory był dla mnie przede wszystkim kimś, kto pisze podręczniki do historii. Po tę publikację sięgnęłam, by dowiedzieć się, w jaki sposób pisarz przybliża dzieciom problem niepełnosprawności. Tytułowy bohater jest dzieckiem tak samo energicznym, jak wszystkie inne. Pięcioletni Kamil to niewidomy chłopiec. Jak wygląda jego życie? Jak sobie radzi w świecie, który tak trudno byłoby sobie wyobrazić, gdyby pozbawić nas zmysłu wzroku? 
Kiedy w naszym domu pojawił się dziewiąty tomu o Zuzie-Łobuzie, dzieciaki bardzo się ucieszyły. Szczególnie zadowolona była córka, ponieważ chłopcy w pewnym wieku nie przyznają się, że czytają książki, których bohaterkami są dziewczęta. „Pamiętniki Zuzy-łobuzy” Alice Pantermüller są skierowane do młodszej młodzieży obu płci, gdyż problemy i przygody tytułowej bohaterki okazują się bliskie wszystkim, którzy chodzą do szkoły. W tomie „Pełna profeska” tematem przewodnim będzie opiekowanie się młodszym rodzeństwem.