Pisanie książek w duecie jest dosyć powszechne, jeśli chodzi o skandynawskich autorów powieści kryminalnych. A przynajmniej w moje ręce często trafiają tego typu powieści. Zastanawiam się wtedy, jak nad danym tytułem pracowali jej autorzy? Nigdy się pewnie tego nie dowiem, ale znaczenie tak naprawdę ma sama historia. To jak reagujemy na nią i czy jest dla nas zwyczajnie ciekawa. Norweski pisarz Jørn Lier Horst z pewnością potrafi współpracować z innymi, czego efektem są właśnie książki pisane w duecie z innymi pisarzami czy ilustratorami. Kryminał „Cień wątpliwości” powstał we współpracy z pisarzem Janem-Erikiem Fjellem. Ten układ już raz się doskonale sprawdził i po powieści pt. „Krzyk”, autorzy dają nam kolejną część perypetii podcastera Markusa Hegera. Czytaj dalej
„Cień wątpliwości” – Jørn Lier Horst i Jan-Erik Fjell
Odpowiedz
Książka Romy Hausmann pt. „Córeczka” pojawia się wszędzie. Tak się dzieje, gdy powieść jest dobrze promowana przez dział marketingu wydawnictwa, albo kiedy wywołuje emocje. Postanowiłam sprawdzić, jak jest w tym przypadku i sama przeczytałam ten tytuł. Zacznijmy jednak od początku. Kim jest Romy Hausmann? Urodziła się w Niemczech, jeszcze w czasach, kiedy istniało NRD. Jej debiutancki thriller psychologiczny, pt. „Ukochane dziecko” stał się bestsellerem w kraju autorki. Ponadto został wydany w ponad trzydziestu krajach i doczekał się ekranizacji na platformie Netflix. Kolejna powieść, czyli thriller „Perfect Day”, również okazała się bardzo popularna. Nie czytałam tych tytułów, za to zaczęłam od „Córeczki”. 
Kiedy mój wzrok dotarł do drugiej części tytułu poradnika Marcina Dybuka, bardzo mnie poruszył. Słowa „Chłopaki nie płaczą. Chłopaki z okien skaczą” nie pozostawią nikogo obojętnym, a z pewnością skłaniają do pewnych przemyśleń, nawet bez zaglądania do treści. Mnie zastanowiło, ilu znam takich takich wskazanych w tytule mężczyzn? Z racji pewnego doświadczenia życiowego okazuje się, że całkiem sporo, mimo że mieszkam w małej społeczności. O ilu nie wiem? To pytanie zostanie na zawsze bez odpowiedzi. Problem jednak jest poważny, a książka Marcina Dybuka pokaże nam, że warto dowiedzieć się czegoś więcej na ten temat. 
Kiedy sięgam po kryminał, mam świadomość, że prawdopodobnie będzie się wpisywał w jakiś schemat. Trudno wymyślić coś zupełnie nowego. Ostatnio doszłam do wniosku, że większość tego typu powieści, po jakie sięgam, dotyczą zaginięć do jakich doszło przed laty. Czas zatem od tego odpocząć. Nie udało mi się jednak wytrwać w tym postanowieniu zbyt długo, gdyż lubię książki Anny Kańtoch, a jej najnowsza powieść, czyli „Trzecia osoba”, będzie dotyczyła właśnie zaginięć. 
Nadeszły wakacje, więc z pewnością wielu z nas czeka z wytęsknieniem na bezcenne chwile wypoczynku. Sama najlepiej regeneruję siły podczas czytania książek, dlatego powoli gromadzę zapasy książkowe na lato. Niedawno sięgnęłam po najnowszą książkę Roberta Małeckiego pt. „Rumor”. Na blogu pisałam kiedyś o powieści 
Bardzo lubię sięgać po kryminały pisane przez Jørna Liera Horsta. Wiem, że dostanę to, czego oczekuję. Dobrze skreślone śledztwo, rzetelnie opisaną pracę śledczych z naciskiem na wiarygodność, a nie na pędzącą akcję. Tymczasem „Krzyk” jest inny, gdyż głównym bohaterem wcale nie jest policjant. Ponadto książka powstała w duecie. Współautorem powieści jest Jan-Erik Fjell. W Polsce przetłumaczono jeden kryminał tego norweskiego pisarza. Nosi tytuł „Kapuś” i został wydany w 2018 roku. Warto dodać, że nie jest to pierwszy duet Jørna Liera Horsta. Widać autor potrafi pracować we współpracy z innymi. Seria dla dzieci z cyklu „Operacja” powstaje od lat z ilustratorem H. J. Sandnesem, świetne są też kryminały dla dorosłych pisane z Thomasem Engerem.