Miłośnicy prozy Elżbiety Cherezińskiej znają zapewne cztery tomy cyklu „Północna Droga”. Myślę jednak, że osoby, które jeszcze nie miały okazji na odkrycie opowieści rozgrywających się w X wieku w Skandynawii, będą mieli sporo do poznawania. Pierwszy tom wznowienia pojawił się już jakiś czas temu, teraz można sięgnąć po drugą część, w której skład wchodzą powieści „Pasja według Einara” oraz „Trzy młode pieśni”. Piękne wydanie w grubej oprawie z okładką nawiązującą do średniowiecza nie tylko cieszą oko, ale wprowadzają czytelnika w świat, w którym zderza się północ z wiarą w Odyna i Ragnarök, z nową, chrześcijańską. Czytaj dalej
„Północna Droga. Pasja według Einara. Trzy młode pieśni” – Elżbieta Cherezińska
Odpowiedz
Jednym z ważniejszych współczesnych pisarzy jest Wit Szostak. Nie zwraca uwagi na mody literackie, a idzie własną ścieżką. Zaskoczył czytelników już nie raz. Ostatnio choćby powieścią pt. 
Chyba coraz więcej czytelników i czytelniczek czeka na nowe książki Zośki Papużanki. Ostatnią, jaką czytałam, był „Kąkol”. Teraz możemy sięgnąć po najnowszą powieść autorki pt. „Żaden koniec”. O czym jest najkrócej mówiąc ta historia? Nie sposób jej streścić w jednym zdaniu, gdyż zabrzmi banalnie. A przecież „Żaden koniec” nie należy do tego typu książek, które można zaliczyć do nic nie wnoszących do życia czytadeł. 
„Nić przeznaczenia” to drugi, finalny tom „Muślinowej sagi” Anny Sakowicz. Niecierpliwie czekałam na dalszy ciąg historii rodziny Wilamowskich, gdyż opowieść została przerwana w niezwykle ciekawym momencie. Akcja pierwszej części, czyli 
Kiedy zerkamy w przeszłość, często okazuje się, że nasza wiedza o przodkach jest niewielka. Niestety bywa już za późno, by uzupełnić pewne luki. Do takich przemyśleń dojdziemy podczas lektury powieści „Skrawki przeszłości” Anny Sakowicz i w podobny sposób o swoim pochodzeniu w posłowiu mówi sama pisarka. Książka ma właśnie swoją premierę, a ja sięgnęłam po tę historię tak szybko, jak tylko mogłam. Ciekawa byłam kolejnej sagi autorki. Poprzednia cieszyła się wielkim powodzeniem. Po „Jaśminowej sadze” przyszedł czas na kolejną – muślinową.