Tatiana Țîbuleac zachwyciła wielu polskich czytelników wspaniałą powieścią „Lato, gdy mama miała zielone oczy”. Książka również na mnie zrobiła spore wrażenie, wręcz uznałam ją za jedną z najważniejszych książek 2021 roku. Dlatego nie mogłam przejść obojętnie obok drugiej powieści tej mołdawsko-rumuńskiej pisarki. Tym razem historia opowiedziana w książce pt. „Szklany ogród” zabiera odbiorców w zupełnie inne miejsce, nie do Francji, a do Mołdawii. Czytaj dalej
„Szklany ogród” – Tatiana Țîbuleac
Odpowiedz
„Nić przeznaczenia” to drugi, finalny tom „Muślinowej sagi” Anny Sakowicz. Niecierpliwie czekałam na dalszy ciąg historii rodziny Wilamowskich, gdyż opowieść została przerwana w niezwykle ciekawym momencie. Akcja pierwszej części, czyli 
Powieść Julii Łapińskiej pt. „Czerwone Jezioro” jest debiutem literackim, ale nie takim zwyczajnym, ponieważ książka ta została wybrana spośród niemal pół tysiąca zgłoszeń w konkursie na powieść sensacyjną Wydawnictwa Agora. Przyznać trzeba, że robi wrażenie ilość opowieści, z którymi musiało zapoznać się jury. Choćby z tego powodu „Czerwone Jezioro” przyciągnęła moją uwagę. Drugim istotnym magnesem okazało się tło powieści. O czym jest ta historia? 
Jeśli myślimy o Ukrainie, to przede wszystkim przychodzą nam do głowy obrazy, które związane są z obecną sytuacją. Sama mam wrażenie, że niewiele wiem o tym kraju, o jego pisarzach, kulturze, historii. Dzieje się tak być może dlatego, że częściej mój wzrok skierowany jest na zachód. Tymczasem Oksana Zabużko w swoim zbioru esejów pokazuje mi, jak wiele ma nam do powiedzenia zarówno o swoim kraju, ale również o kulturze i sytuacji na świecie. 
Magdalena Grzebałkowska znana jest jako autorka świetnych reportaży oraz biografii reporterskich. Teraz możemy sięgnąć po jej najnowszą książkę pt. „Wojenka. O dzieciach, które dorosły bez ostrzeżenia”. Wcześniej powstał zbiór reportaży o roku 1945, choć nie dotyczył osób niepełnoletnich. Zresztą wojna nie kojarzy nam się z dziećmi, a działaniami na froncie, walkami żołnierzy. Tymczasem dotyka każdego, również cywili, niezależnie od ich wieku. Jak wygląda świat ogarnięty chaosem wojny z perspektywy najmłodszych? 
Anatolija Kaszpirowskiego pamiętają wszyscy dojrzali Polacy. Tacy, którzy dorastali w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku i starsi. Kiedy zaczynał się program telewizyjny nadający jego seanse wymierał ruch na ulicach. Wszyscy czekali na odliczanie. „Adin, dwa, tri”: z tego odliczania zapamiętaliśmy słynnego „Czerwonego Maga”. Czy z czegoś jeszcze? Przyznam, że nic więcej nie wiedziałam o hipnotyzerze, który swego czasu tak bardzo oczarował Polaków. Nawet politycy i hierarchowie kościelni przyjmowali go z honorami. Jak to możliwe, że tylu ludzi uwierzyło radzieckiemu psychiatrze?