Jenny Erpenbeck jest cenioną niemiecką pisarką. Uważana jest za poważną kandydatkę do Literackiej Nagrody Nobla. Nie czytałam dotąd żadnych jej książek, ale udało mi się to zmienić za sprawą „Kairos”, powieści, za którą Jenny Erpenbeck otrzymała w 2024 roku Międzynarodową Nagrodę Bookera. Na język polski przetłumaczyła tę książkę Eliza Borg. Opowieść o romansie dziewiętnastoletniej Kathariny z mężczyzną ponad trzy dekady starszym może nie brzmi jakoś zachęcająco, w tej historii zobaczymy jednak coś więcej. Czytaj dalej
„Kairos” – Jenny Erpenbeck
Odpowiedz
Miłośnikom polskiej literatury nie trzeba przedstawiać Macieja Siembiedy. Szczególnie cenią sobie autora ci, którzy nie odrzucają prozy kryminalnej, łączącej w sobie często wątki historyczne. Tak będzie również w przypadku najnowszej publikacji Macieja Siembiedy. Tym razem jednak nie dostajemy ciągu dalszego cyklu z Jakubem Kanią w roli głównej, a powieść niezależną. Przeniesiemy się w okolice świętokrzyskich lasów. Na Łysej Polanie według legend spotykały się wiedźmy, a na Czarciej Polanie diabeł poległ pod ciężarem dźwiganego przez siebie kamienia. 
Kristina Sabaliauskaitė dała się poznać polskim czytelnikom dzięki powieści „Silva rerum”. Nie udało mi się jeszcze poznać tej historii, ale nie pominęłam najnowszej. „Cesarzowa Piotra” na Litwie, skąd pochodzi pisarka, stała się jedną z najważniejszych książek. Wydawca podaje, że jest to litewskie dzieło wszech czasów. Teraz, za sprawą tłumaczenia Elizy Deszczyńskiej, powieść ma szanse zaistnieć i u nas. Na razie otrzymujemy pierwszą część dylogii. 
Książka pt. „Trzewia” jest debiutem literackim Aleksandry Paduch. Autorka ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Studiowała też fotografię i edytorstwo. Teraz spróbowała swoich sił w pisaniu. Powieść została wydana nakładem Wydawnictwa Czarne i jest zaliczana do popularnej ostatnio autofikcji. Zastanawiałam się, zanim po nią sięgnęłam, czy w tym temacie da się jeszcze napisać coś, co zainteresuje czytelnika i nie będzie powielaniem znanych nam motywów i wątków. 
Wiele dzieł literackich czeka na nowe tłumaczenia. Dzięki nim czytelnicy wracają do znanych tytułów i niekiedy podejmują dyskusję w związku z tym, jakich zmian dokonano w przekładzie. Niektóre tłumaczenia stają się kontrowersyjne, gdyż przełamują nasze przyzwyczajenia. Swojska „Ania z Zielonego Wzgórza” staje się „Anne z Zielonych Szczytów”, ale czy to coś złego? Kiedy po raz pierwszy czytałam książki Ernesta Hemingwaya, nie przypadły mi do gustu ze względu na to, że nie potrafiłam zrozumieć głównych bohaterów. W pamięci zostały mi skojarzenia: męski świat, skrywanie emocji i nieudane próby dotarcia do tego co ukryte pod górą lodową. Teraz jednak mamy nowe tłumaczenie Rafała Lisowskiego, więc znalazł się pretekst, by sięgnąć ponownie po „Komu bije dzwon”. 
Anna Bikont jest reporterką, autorką kilkunastu książek. Zaczynałam od biografii pt.