Wiosna niby w pełni, ale kiedy wyjdziemy na zewnątrz, trudno uwierzyć, że jest prawie połowa maja. Pogoda sprzyja jedynie tym, którzy lubią czytać w domu. A tak by się chciało wyjść na taras i posłuchać śpiewu ptaków. Tyle, że na wsi, kiedy tylko aura poprawia się choć trochę, ruszają w tan piły motorowe, wszak trzeba przygotować drewno na zimę. A zaraz po nich uruchamiane są kosiarki. Wszystkie te atrakcje akustyczne zagłuszają dźwięki, które mi najbardziej kojarzą się z majem, czyli z bzyczeniem owadów. W ciepłe dnie kwitnące drzewa aż huczą od tej pszczelej muzyki. Czytaj dalej
„Żądła rządzą. Moje przygody z trzmielami” – Dave Goulson
2
Dlaczego wilki wciąż budzą w nas pierwotne lęki? Jak wygląda sytuacja tych zwierząt w naszym kraju, wystarczy sięgnąć po książkę Adama Wajraka pt. 
Kiedy sięgam po książki współczesnych miłośników przyrody i ekologów, zastanawiam się na jakie publikacje oni trafiali. Docenić piękno natury to jedno, ale wiedzieć coś na jej temat, to druga sprawa. Jednym z najbardziej znanych popularyzatorów wiedzy przyrodniczej jest Adam Wajrak. Kto jednak pisał o lesie przed nim? Oczywiście można znaleźć książki na ten temat, ale trafiłam na pozycję, która stanowi jakby początek drogi i wskazuje kierunek, którym podążą ekolodzy z naszego wieku. Niedawno wznowiono publikację wydaną ponad sto lat temu, jeszcze w XIX wieku. Nosi tytuł „Nasz las i jego mieszkańcy”, a jej autor, Bohdan Dyakowski był jednym z propagatorów idei ochrony przyrody, między innymi dzięki niemu powstała Liga Ochrony Przyrody. 
Często nam się wydaje, że zawód przyrodnika jest bardzo niepraktyczny. Co można robić po studiach, oprócz kariery naukowej? Mikołaj Golachowski znalazł na to sposób. Został polarnikiem i od 2002 roku pracuje w nieludzko zimnych rejonach – tak się wydaje z perspektywy osób żyjących w klimacie umiarkowanym. W książce „Czochrałem antarktycznego słonia” zobaczymy, czym zajmował się Mikołaj Golachowski i jak do tego w ogóle doszło, że został biologiem. Dzięki książce z serii EKO wydanej przez Marginesy będziemy mieli okazję poznać człowieka z pasją i dowiedzieć się czegoś więcej o mało znanej, bo polarnej przyrodzie. 
Simona Kossak urodziła się w rodzinie malarzy, ale sama oddała swoje serce przyrodzie. Jej historia nie jest mi obca, ponieważ czytałam biografię
Maja Lunde za książkę „Historia pszczół” otrzymała w 2015 roku Norweską Nagrodę Księgarzy. Do tej pory autorka pisała dla dzieci, ale w ubiegłym roku zadebiutowała powieścią dla dorosłych. Zainspirował ją film dokumentalny o pszczołach, dzięki któremu powstała fabularna książka, która łączy w sobie cechy sagi, przypowieści oraz dystopii. Powieść okrzyknięto międzynarodowym bestsellerem i sprzedano prawa do jej publikacji już w piętnastu krajach.