Najnowsza książka Moni Nilsson bardzo nas zaskoczyła i ucieszyła jednocześnie. Spodziewaliśmy się, że „Tsatsiki i Retzina” to ostatnia część z serii o chłopcu posiadającym niezwykłe imię, ale pisarka zdecydowała się napisać kolejny tom. Do tej pory przygody tytułowego bohatera zyskały uznanie również w Polsce, a w Szwecji nakręcono na ich podstawie trzy filmy. Sama autorka została w 2010 r. uhonorowana nagrodą im. Astrid Lindgren. Jej twórczość uznano za unikatową, pełną ciekawych postaci, humoru i wrażliwości, a także podejmującą poważne tematy. Książki Moni Nilsson mają charakter uniwersalny i choć pierwsza część została napisana w 1995 roku, to nie straciła ani trochę na aktualności. Czytaj dalej
„Tsatsiki i Per” – Moni Nilsson
2
Deborah Levy uznawana jest za wybitną pisarkę brytyjską. Jej powieść „Gorące mleko” znalazła się w finale do Nagrody Bookera. Postanowiłam sięgnąć po tę książkę właśnie ze względu na ową nominację. Na pozór o więzi między matką i córką napisano już wszystko. Zwłaszcza o negatywnych i destrukcyjnych. Temat jednak jest jak rzeka, ponieważ każda taka relacja jest inna. Czy rzeczywiście pisarka odkrywa przed czytelnikami coś nowego i wartego uwagi? 
Współczesna literatura grecka nie jest tak popularna jak choćby anglojęzyczna, ale co jakiś czas warto zwrócić swoją uwagę na południe Europy, żeby zobaczyć, co prozaicy z tej części świata mają do zaoferowania czytelnikom. Powieść „Tajemnicze inskrypcje” została napisana przez Alexisa Panselinosa i moim zdaniem jest warta uwagi. Natomiast dzięki wydawnictwu Książkowe Klimaty, mamy możliwość sięgnięcia po inne książki ciekawych greckich pisarzy. 
Dzisiaj premiera książki „Kamienna noc”. Jej autorka, Gaja Grzegorzewska, kojarzona jest z powieściami kryminalnymi. Sama po raz pierwszy miałam okazję poznać jej najnowsza książkę, ale szybko zorientowałam się, że pisarka postanowiła pójść krok dalej i zmienić nieco konwencję, choć wartkiej akcji i intrygującej zagadki kryminalnej również nie zabraknie. 
Czekam niecierpliwie na kolejne książki Sue Monk Kidd. A już jutro premierę będzie miał najnowszy tytuł tej pisarki, który powstał we współpracy z córką – Ann Kidd Taylor. Otrzymujemy pamiętnik pisany na dwa głosy. Zobaczymy jak na ten sam świat patrzą dwie kobiety – jedna zaczynająca dorosłą egzystencję i druga, wkraczająca w etap, przez niektórych nazywany jesienią życia. Więzi pomiędzy matką i córką zmieniają się, ale mogą być silne przez cały czas. Tu zobaczymy takie relacje, które przypominają nam te łączące dwie znane greckie boginie. 
Emilios Solomou jest cypryjskim pisarzem, a przed dwoma laty otrzymał Nagrodę Unii Europejskiej, właśnie za „Dziennik zdrady”. W Atenach studiował archeologię i historię, co jest istotne, jeśli chodzi o książkę o której dzisiaj piszę. Kiedy sięgam po książkę, której autorem jest grecki pisarz, zaraz sobie uświadamiam, jak bardzo jesteśmy ukształtowani przez starożytne kultury. Ile nam dało dziedzictwo starogreckie nikomu nie trzeba wyłuszczać, ale czy czasami nie jest to zbyt duże obciążenie? Ile możne być odwoływań? Czy takie skojarzenia nie powodują, że patrzymy na dzieło przez znane nam schematy? W „Dzienniku zdrady” Emilios Solomou postanowił swoje dziedzictwo kulturowe wykorzystać, ale na własnych prawach, a jednocześnie udało mu się stworzyć coś oryginalnego.