Mam wrażenie, że literatura japońska jest ostatnio bardzo popularna, gdyż widzę coraz więcej książek z tego kraju tłumaczonych na język polski. Jednocześnie coś mnie również przyciąga do tych tytułów, choć często są zupełnie różne od tego, co znam z własnego podwórka. Zupełnie inne tempo akcji, odmienny nastrój i ukryte emocje. Te ostatnie niekiedy sprawiają, że obawiam się, że coś może mi umknąć. Książka „Dziwna pogoda w Tokio”, Hiromi Kawakami właśnie do takich należy. Trzynaście lat temu mogliśmy już poznać tę historię, ale pod innym tytułem: „Sensei i miłość” w tłumaczeniu Anny Zalewskiej. W tym roku otrzymujemy wznowienie pod zmienionym tytułem, choć tej samej translatorki. Czytaj dalej
„Dziwna pogoda w Tokio”, Hiromi Kawakami
2
Kiedy zastanawiałam się, czy sięgnąć po książkę Mieko Kawakami „Wszyscy zakochani nocą”, miałam pewne obawy. Nie przepadam za romansami, a tytuł sugeruje właśnie taką tematykę. Przekonała mnie jednak informacja o autorce. Dowiedziałam się, że japońska pisarka została doceniona przez czytelników za powieści „Piersi i jajeczka” i „Heaven”. Oba te tytuły zostały przetłumaczone na język polski. Mieko Kawakami uznana została przez Harukiego Murakamiego za najważniejszą współczesną pisarkę japońską. Taka opinia zwróciła moją uwagę i zachęciła do sięgnięcia po powieść. 
Sylwia Chutnik jest pisarką, która działa na rzecz kobiet. Walczy aktywnie o nasze prawa, a to pewnie oznacza, że ma mniej czasu na pisanie, niż by tego chcieli czytelnicy. Obserwuję twórczość autorki od jej debiutu. Wprawdzie wtedy jeszcze nie pisałam recenzji na blogu, ale oczywiście czytałam książki. Pierwszym tytułem Sylwii Chutnik, o jakim tu wspominałam, były 
24 stycznia 2024 roku premierę będzie miała książka pt. „Polak” Johna Maxwella Coetzego. Miałam okazję poznać tę mini powieść jeszcze przed Nowym Rokiem. Kiedy przyszła do mnie przesyłka, chciałam tylko przejrzeć kilka stron, ale stało się inaczej, pochłonęłam opowieść do końca i to wcale nie z tego powodu, że nie jest zbyt obszerna. Zaciekawiło mnie, co o Polakach ma do powiedzenia laureat Literackiej Nagrody Nobla z 2003 roku i dwukrotny laureat prestiżowej Nagrody Bookera. Może nie wszyscy wiedzą, że pisarz ma także polskie korzenie, gdyż jego pradziadek ze strony matki Baltazar (lub Balcer) Dubiel pochodził z Wielkopolski, ale zmarł w 1929 roku, więc John Maxwell Coetzee nigdy go nie poznał. 
„Zwykła przyzwoitość” to trzeci tom historii o Bezimiennym, tajemniczym bohaterze, który nie ma stałego miejsca zamieszkania, pracy, nic prawie nie wiemy o jego tożsamości. Wojciech Chmielarz na pomysł stworzenia tej postaci wpadł w czasie pandemii. Chciał poprzez wartką opowieść sensacyjną w odcinkach odciągnąć nas od wszystkich tych niepokojów, które spędzały nam sen z oczu. Okazało się, że wielu osobom bardzo się spodobał ten pomysł i wkrótce opowieść trafiła w ręce czytelników również w wersji książkowej. 
Bardzo lubię sięgać po książki napisane przez naszych sąsiadów z południa. Staram się nie pomijać premier z Wydawnictwa Książkowe Klimaty, które specjalizuje się w tłumaczeniach książek z Europy Środkowej. Mimo to nigdy wcześniej nie poznałam debiutanckiej książki Ivany Dobrakovovej. Być może dziesięć lat temu jeszcze nie dość uważnie śledziłam ciekawych autorów zza południowej granicy. Teraz jednak dekadę po „Bellevue” wydana została druga książka słowackiej pisarki, która zabiera czytelników… do Włoch.