Inspiracją dla Petera Krištúfka, słowackiego pisarza i poety, z pewnością była istniejąca naprawdę rezydencja Francisca Goi, malarza, który utracił słuch oraz cierpiał na liczne dolegliwości. Siedzibę Goi nazywano „Domem głuchego”. Taki sam tytuł nosi książka Petera Krištúfka. W swojej hiszpańskiej rezydencji malarz stworzył niezwykłe dzieła. Na ścianach we wnętrzu domu namalował cykl czternastu tzw. „czarnych obrazów”. Dzieł niesamowitych, o pesymistycznym nastroju i mrocznej tematyce. Po latach przeniesione zostały one ze ścian na płótna, samą rezydencję zburzono. Jest kwestią dyskusyjną, czy stary i niesłyszący malarz chciał, by jego obrazy trafiły na widok publiczny. Podczas lektury książki Petera Krištúfka, zobaczymy co mają ze sobą wspólnego te dzieła. Czytaj dalej
„Dom głuchego” – Peter Krištúfek
4
„Maus. Opowieść ocalałego” to wydanie zbiorcze komiksu Arta Spiegelmana, w skład którego wchodzą dwa tomy: „Mój ojciec krwawi historią” oraz „I tu zaczęły się moje kłopoty”. Powinnam użyć sformułowania, że „Maus” jest powieścią graficzną, bo forma jaką wybrał autor spowodowała wiele słów krytyki. Znaleźli się ludzie, według których nie powinno się opowiadać o Holocauście poprzez komiks. Jeszcze parę lat temu postrzegano tę formę jako coś niepoważnego, bo dla dzieci. Jakby tego było mało wielu zbulwersował sposób przedstawienia bohaterów: Żydów jako myszy, Polacy są świniami, a Niemcy kotami. Z czasem autor zyskał uznanie, ponieważ właśnie za książkę „Maus” w 1992 roku otrzymał Pulitzera. 
Péter Gárdos, autor książki „Gorączka o świcie”, urodził się w 1948 roku w Budapeszcie. Jest pisarzem i reżyserem. Powieść została oparta na prawdziwej historii jego rodziców. Mowa w niej o czasach, zanim autor przyszedł na świat. Ojciec i matka Pétera Gárdosa przed ślubem korespondowali ze sobą kilka miesięcy. Pisarz nie miał o tym fakcie pojęcia, dowiedział się o tym pół wieku później. Dzięki tym listom powstała powieść, która zabierze nas w czasy tuż po zakończeniu drugiej wojny światowej i pokaże nam siłę miłości. 
Książka „Wilimowski” chorwackiego pisarza Miljenki Jergovicia została wydana w jego rodzinnych stronach dopiero niedawno, kilka miesięcy po polskiej premierze. Sam Jergović posiada spory dorobek literacki. Został laureatem Angelusa 2012 za książkę „Srda śpiewa o zmierzchu w Zielone Świątki”. Dzięki tłumaczeniu Magdaleny Pietryńskiej możemy poznać tę niewielką pod względem objętości książkę, ale wielką pod względem problemów, które porusza. 
Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego nie trzeba przedstawiać miłośnikom poezji. Dlatego „Notatnik z Altengrabow” będzie stanowił gratkę dla osób interesujących się literaturą polską, czy zainteresowanych twórczością poety. Gałczyński, w czasie kampanii wrześniowej, trafił do niewoli rosyjskiej. Został przekazany Niemcom i okupację spędził w obozie w Altengrabow, jako jeniec wojenny. W sierpniu 1941 roku od swojego ucznia otrzymał bezcenny prezent: zeszyt i ołówek. Poeta prowadził w nim swoje zapiski dokładnie przez trzy miesiące, bo od 18 sierpnia do 18 listopada 1941 roku. 
II Atak hitlerowskich Niemiec na Polskę rozpoczął drugą wojną światową. Francja i Anglia wypowiedziały III Rzeszy wojnę, ale nic się nie działo (nazwano to dziwną wojną). Nie podjęto żadnych działań do momentu, kiedy Francja została zaatakowana przez nazistowskie Niemcy. Błyskawiczna inwazja zaskoczyła samych Francuzów. Nie spodziewali się, że wojska Hitlera zajmą Paryż. Wystarczyło czterdzieści dni, by zmieniło się wszystko. Armia francuska zawiodła, pojawiło się zatem pytanie: co dalej? Jedni wybrali kolaborację, inni ruch oporu. Oblicza owego oporu znamy już z kultury popularnej, choćby z brytyjskiego serialu komediowego ’Allo ’Allo!. Powieść „Słowik” Kristin Hannah podejmuje ten temat na poważnie, pokazując lata drugiej wojny światowej we Francji z perspektywy kobiet. Jutro premiera książki.