Wiele interesujących historii napisało samo życie. Wie o tym doskonale Piotr Tymiński, który napisał do tej pory dwie powieści. Obie są oparte na prawdziwych wydarzeniach. Debiut autora: „Wołyń. Bez litości” okazał się książką bardzo bogatą w szczegóły, a przez to trudną w odbiorze. Druga książka Piotra Tymińskiego „Przybysz” została również zainspirowana prawdziwymi zdarzeniami. Obie powieści łączy temat historyczny, a dokładnie druga wojna światowa. Najnowszą powieść śmiało można polecić wszystkim (nie tylko historykom), ponieważ opowiada o wojennych losach konkretnej osoby, ale również świetnie oddaje jej uczucia i wewnętrzne przeżycia. Czytaj dalej
„Przybysz” – Piotr Tymiński
2
Obozy koncentracyjne kojarzą się przede wszystkim z mężczyznami. Sporo jest książek o ich losach, wspomnień i opracowań historycznych. Teraz mamy okazję sięgnąć po publikację o dwunastu kobietach, które połączyło jedno – przeżyły pobyt w Auschwitz-Birkenau. Ich wspomnienia zebrała w książce pt. „Dziewczęta z Auschwitz. Głosy ocalonych kobiet” Sylwia Winnik. Jakie były ich doświadczenia obozowe? Z jakiego powodu trafiły do tego miejsca? Co je spotkało po wojnie? Na te pytania odpowiedź znajdziemy właśnie w tej książce. 
Kiedy wojska III Rzeszy ruszyły na Związek Radziecki, Armia Czerwona zaczęła ponosić spore straty. Dlatego w 1942 roku władze zaczęły przyjmować do wojska kobiety. Każdy żołnierz był potrzebny, niezależnie od płci. Naukowcy szacują, że w armii ZSRR służyło ponad pół miliona kobiet. Dane są niepewne, ale istotne jest, że kobiety działały we wszystkich służbach wojskowych. Najchętniej przydzielano im role pielęgniarek, kucharek, telefonistek, sekretarek, kierowców, mechaników, żołnierek wojsk łączności. Nie zabrakło jednak takich kobiet, które znalazły się na pierwszej linii frontu. Luba Winogradowa napisała książkę o takich dziewczętach. Nosi ona tytuł „Snajperki. Dziewczyny Armii Czerwonej”. 
Stanisław Grzesiuk określany jest mianem barda Warszawy, a jego piosenki popularyzowane są przez kolejne pokolenia muzyków. Słynny artysta wiódł burzliwe życie, a w czasie drugiej wojny światowej trafił do obozu koncentracyjnego. Choć jego autobiograficzny debiut został opublikowany już w 1958 roku, to jednak nie wszystkie wspomnienia obozowe mogły trafić na światło dzienne. Cenzura wciąż miała się świetnie. Teraz jednak mamy okazję poznać nowe wydanie, bez skreśleń. Dzisiaj ta książka jest ważnym świadectwem i co ciekawe po sześciu dekadach po premierze, nie stała się archaiczna. W 1958 roku wywołała burze i dyskusje, a sprawa trafiła do sądu, gdyż niektórzy więźniowie poczuli się oburzeni tym, w jaki sposób Grzesiuk opisał życie obozowe. Zamiast martyrologii dał nam szczegółowy i naturalistyczny opis. 
Wojciech Drewniak znalazł metodę na to, by zainteresować młodych ludzi historią. Najpierw pojawił się kanał na YouTube „Historia Bez Cenzury”, a z czasem wydana została 
Rodzinne historie mogą zainspirować takich reporterów jak Małgorzata Szejnert. Tego nazwiska nie trzeba przedstawiać miłośnikom gatunku, czy ludziom, którzy chcieliby podążać jej śladem i zajmować się literaturą faktu. Poznałam ostatnie wydane książki Małgorzaty Szejnert: „My, właściciele Teksasu. Reportaże z PRL-u” oraz