Wojciech Chmielarz przyzwyczaił mnie do określonej konwencji. Spodziewam się zwykle opowieści o charakterze kryminalnym, ewentualnie książki sensacyjnej z elementami thrillera. Tymczasem otrzymałam coś innego. W „Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” znajdziemy coś z thrillera, ale również horroru. Tak naprawdę to nie pierwsza taka powieść Wojciecha Chmielarza wykraczająca poza konwencję kryminalną. Pamiętam „Królową głodu”, powieść postapo, ale również taką, w czasie lektury której pojawiała się groza i strach. Czytaj dalej
„Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” – Wojciech Chmielarz
Odpowiedz
Książka irlandzkiej pisarki Claire Keegan pt. „Drobiazgi takie jak te” znalazła się ścisłym finale Booker Prize w 2022 roku. Wprawdzie nie wygrała, ale raczej nie jest łatwo trafić na listę sześciu najlepszych tytułów anglojęzycznych. Na pierwszy rzut oka książka wydaje się niepozorna, jednak licząca mniej niż 100 stron mikropowieść porusza ważny temat, pokazuje nam również z jakimi problemami zmagała się Irlandia pod koniec XX wieku. Podczas lektury zadamy sobie przede wszystkim pytania natury etycznej. 
Miałam taki czas w życiu, że spośród wybieranych przeze mnie książek, najczęściej były to horrory. Teraz robię to rzadziej, choć lubię sobie co jakiś czas przypomnieć o tym gatunku. Niedawno sięgnęłam po powieść Artura Urbanowicza pt. „Grzesznik”. Poznałam pisarza podczas lipcowego spotkania blogerów i pisarzy „A może nad morze z książką”. Warto podkreślić, że powieści Artura Urbanowicza publikuje Wydawnicto Vesper. Tytuły, które posiadam („Grzesznik i „Paradoks”), wyróżniają się intrygującymi graficznie okładkami oraz porządną, grubą oprawą. 
Pierwszą książką Marlona Jamesa, którą poznałam, była 
Justyna Kopińska jest licznie nagradzaną autorką reportaży, między innymi została pierwszą polską dziennikarką, którą uhonorowano European Press Prize w kategorii „Distinguished Writing Award” przyznawaną przez The Guardian Foundation i The Reuters Foundation. Pisze przede wszystkim o sprawach kryminalnych, pokazując jak działają sądy i więziennictwo. Po lekturze zbioru reportaży 
Rodzinne historie mogą zainspirować takich reporterów jak Małgorzata Szejnert. Tego nazwiska nie trzeba przedstawiać miłośnikom gatunku, czy ludziom, którzy chcieliby podążać jej śladem i zajmować się literaturą faktu. Poznałam ostatnie wydane książki Małgorzaty Szejnert: „My, właściciele Teksasu. Reportaże z PRL-u” oraz