Powieść „Ulepieni z winy” jest debiutem bułgarskiej pisarki i dziennikarki Joanny Elmy. Tytuł na język polski przełożyła Magdalena Pytlak. Książka zyskała uznanie i zdobyła prestiżową Narodową Nagrodę Debiutancką „Južna prolet” w Bułgarii. Do tej pory z tym krajem kojarzyła mi się twórczość Georgiego Gospodinowa. Czytałam też „Requiem dla nikogo” Złatki Enewa i mam wrażenie, że jest coś, co łączy tę ostatnią książkę z powieścią Joanny Elmy. Czytaj dalej
„Ulepieni z winy” – Joanna Elmy
Odpowiedz
Pisanie książek w duecie jest dosyć powszechne, jeśli chodzi o skandynawskich autorów powieści kryminalnych. A przynajmniej w moje ręce często trafiają tego typu powieści. Zastanawiam się wtedy, jak nad danym tytułem pracowali jej autorzy? Nigdy się pewnie tego nie dowiem, ale znaczenie tak naprawdę ma sama historia. To jak reagujemy na nią i czy jest dla nas zwyczajnie ciekawa. Norweski pisarz Jørn Lier Horst z pewnością potrafi współpracować z innymi, czego efektem są właśnie książki pisane w duecie z innymi pisarzami czy ilustratorami. Kryminał „Cień wątpliwości” powstał we współpracy z pisarzem Janem-Erikiem Fjellem. Ten układ już raz się doskonale sprawdził i po powieści pt. 
Paweł Piotr Reszka z pewnością należy do grupy najbardziej cenionych współczesnych polskich reporterów i reportażystów. Czytałam jego teksty opublikowane w książce 
Wojciech Chmielarz przyzwyczaił mnie do określonej konwencji. Spodziewam się zwykle opowieści o charakterze kryminalnym, ewentualnie książki sensacyjnej z elementami thrillera. Tymczasem otrzymałam coś innego. W „Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” znajdziemy coś z thrillera, ale również horroru. Tak naprawdę to nie pierwsza taka powieść Wojciecha Chmielarza wykraczająca poza konwencję kryminalną. Pamiętam „Królową głodu”, powieść postapo, ale również taką, w czasie lektury której pojawiała się groza i strach. 
Książka irlandzkiej pisarki Claire Keegan pt. „Drobiazgi takie jak te” znalazła się ścisłym finale Booker Prize w 2022 roku. Wprawdzie nie wygrała, ale raczej nie jest łatwo trafić na listę sześciu najlepszych tytułów anglojęzycznych. Na pierwszy rzut oka książka wydaje się niepozorna, jednak licząca mniej niż 100 stron mikropowieść porusza ważny temat, pokazuje nam również z jakimi problemami zmagała się Irlandia pod koniec XX wieku. Podczas lektury zadamy sobie przede wszystkim pytania natury etycznej. 
Miałam taki czas w życiu, że spośród wybieranych przeze mnie książek, najczęściej były to horrory. Teraz robię to rzadziej, choć lubię sobie co jakiś czas przypomnieć o tym gatunku. Niedawno sięgnęłam po powieść Artura Urbanowicza pt. „Grzesznik”. Poznałam pisarza podczas lipcowego spotkania blogerów i pisarzy „A może nad morze z książką”. Warto podkreślić, że powieści Artura Urbanowicza publikuje Wydawnicto Vesper. Tytuły, które posiadam („Grzesznik i „Paradoks”), wyróżniają się intrygującymi graficznie okładkami oraz porządną, grubą oprawą.