Kiedy mój wzrok dotarł do drugiej części tytułu poradnika Marcina Dybuka, bardzo mnie poruszył. Słowa „Chłopaki nie płaczą. Chłopaki z okien skaczą” nie pozostawią nikogo obojętnym, a z pewnością skłaniają do pewnych przemyśleń, nawet bez zaglądania do treści. Mnie zastanowiło, ilu znam takich takich wskazanych w tytule mężczyzn? Z racji pewnego doświadczenia życiowego okazuje się, że całkiem sporo, mimo że mieszkam w małej społeczności. O ilu nie wiem? To pytanie zostanie na zawsze bez odpowiedzi. Problem jednak jest poważny, a książka Marcina Dybuka pokaże nam, że warto dowiedzieć się czegoś więcej na ten temat. Czytaj dalej
„Chłopaki nie płaczą. Chłopaki z okien skaczą” – Marcin Dybuk
Odpowiedz
Shō Ishida jest japońską pisarką. Jej powieść „Zaleca się kota” stała się bestsellerem, a teraz również my mamy okazję poznać tę historię dzięki tłumaczeniu Dariusza Latosia. Autorka książki urodziła się w Kioto i tam rozgrywa się akcja „Zaleca się kota”. Miasto jawi się tu jako labirynt, w którym trudno trafić do celu. Gdzie wszyscy chcą się dostać? Do pewnej kliniki Kokoro. Trafić tam można tylko z polecenia, pod warunkiem, że zainteresowana osoba będzie miała odpowiednią motywację, by otworzyć drzwi. Jak się okaże, nie dla wszystkich będzie to łatwe. 
Niewielu dorosłych sięga po literaturę młodzieżową. Trudno w związku z tym polecić nastolatkom w miarę współczesny i wartościowy tytuł. Raczej nie namówiłabym żadnego czternastolatka na książki, które czytałam, sama będąc w tym wieku. Literatura skierowana do młodzieży była uboższa, a i po tylu latach często jest nie tylko nieaktualna, ale również nudna. Wyjątków jest niewiele, choć ostatnio zaskoczyło mnie, że nastoletni czytelnicy chwalą takie tytuły jak „Ten obcy” czy „Inna” Ireny Jurgielewiczowej. Jakiś czas temu trafiłam na powieść duńskiej pisarki „Kwiecień plecień”. Mette Vedsø za tę książkę otrzymała nagrodę White Ravens 2020. 
Na co dzień pracuję z młodzieżą. Kiedy rozmawiamy o tym, kim chcą zostać, jaką drogę pragną dla siebie wybrać, wielu z nich marzy, by zaistnieć w mediach społecznościowych. Godziny spędzane przed ekranami smartfonów sprawiają, że zaczynają wierzyć, że ich idole z Internetu wiodą boskie życie i nie są obarczeni żadnymi obowiązkami, a czas spędzają na samych przyjemnościach. Każdy by tak chciał: żyć bez stresów, robić tylko to, co lubi i na dodatek jedynie wtedy, kiedy ma na to ochotę. Trudno młodym ludziom wyobrazić sobie, że tiktokerzy i youtuberzy ciężko pracują, a za kilkudziesięciosekundowym filmikiem, który obejrzały, często stoi kilka osób oraz wiele godzin pracy. Przecież to wszystko robi się samo! Podobnie jak sława i pieniądze spływające wraz z nią. 
Książka pt. „Wstręt” to druga powieść Malwiny Pająk. Niestety nie poznałam debiutanckiego „Lukru” tej twórczyni. „Wstręt”, zaintrygował mnie ze względu na opis na okładce. Miał zabrać mnie w dziwne lata dziewięćdziesiąte, czyli lata mojej młodości. Czy znalazłam się w znanym mi świecie? Od początku ostrzegę przyszłych odbiorców, że nie jest to historia dla każdego, ponieważ dotyka problemu zaburzeń odżywiania. Nie wszyscy powinni po nią sięgać. 
Powieść „Czego ci nie mówię” Yasmin Rahman przeznaczona jest dla młodych czytelników. Choć należy do gatunku zwanego young adult, to myślę, że ze względu na temat jaki porusza, może trafić w gust starszych odbiorców. Depresja dotyka wielu ludzi, nie zważając na ich wiek. Yasmin Rahman, autorka książki, jest Brytyjką, muzułmanką urodzoną w Hertfordshire. Jako nastolatka zmagała się ze wspomnianą chorobą, ale nie rozumiała, co się z nią dzieje. Brakowało jej książek, które poruszałyby temat zdrowia psychicznego. Debiut powieściowy, „Czego ci nie mówię” tego problemu dotyka.