Najnowsza książka Hanny Krall, wybitnej reportażystki, zaskoczyć może wielu czytelników. „Nie mówi się takich rzeczy” z pewnością nie jest ani wywiadem, ani reportażem, choć ma coś w sobie z obu tych form. Pisarka od jakiegoś czasu każdy swój nowo wydany tytuł nazywa ostatnim. Jednak, mimo że 20 maja kończy 91 lat, nie ustaje w utrwalaniu na piśmie wielu spraw, które mogłyby ulecieć z pamięci i zniknąć. Książka powstała we współpracy ze Zbigniewem Liberą, artystą, który do tej książki stworzył „komentarze wizualne” w formie rysunków. Czytaj dalej
„Nie mówi się takich rzeczy” – Hanna Krall, Zbigniew Libera
Odpowiedz
Érica-Emmanuela Schmitta nie trzeba przedstawiać miłośnikom słowa pisanego. Autor słynnego „Oskara i pani Róży” od dawna ma już ustalone miejsce w świecie literatury. Niezbyt często się zdarza, by autor miał status rozpoznawalnej gwiazdy, a ten z pewnością nie może narzekać na brak sławy. Zresztą miałam okazję przekonać się, jak długie kolejki ustawiają się do pisarza po autograf. Mnie samej udało się go zdobyć, mimo ograniczonego czasu, który autor mógł poświęcić na podpisywanie książek. 
Dorota Bidzińska jest dziennikarką oraz absolwentką Polskiej Szkoły Reportażu. Współpracowała m.in. z „Tygodnikiem Powszechnym”, „Dużym Formatem” i „Ale Historia”. Teraz możemy sięgnąć po jej książkę „Republika pobożnych. Chasydzka historia Polski”. Przyznam, że intryguje mnie świat, który ledwie stulecie temu był inny nie ze względu na rozwój technologii, a ludzi. Trudno wyobrazić sobie, że jakaś kultura zniknie nagle, gdy sąsiaduje z nam na co dzień. Tymczasem o chasydach w Polsce wiem tyle, ile przeczytałam u I. B. Singera. Żeby to zmienić, postanowiłam sięgnąć po książkę Doroty Bidzińskiej. 
Książka Sylwii Góry pt. „W stronę Anny” została wydana została już jakiś czas temu, ale sięgnęłam po tę biografię dopiero teraz. Autorka, kulturoznawczyni i literaturoznawczyni, pisała wcześniej o kobietach wykluczonych, buntowniczkach, reformatorkach, ale również osobach mniej znanych w powszechnym odbiorze. Czy Anna Iwaszkiewicz również zalicza się do tej grupy? Wydaje się, że nie; w końcu była żoną wybitnego pisarza. A jeśli gwiazda męża przysłoniła ją zupełnie? Sylwia Góra postanowiła odkryć jak najwięcej o Annie Iwaszkiewicz, a nie osadzać jej zaledwie w roli żony Jarosława. 
„Kairos”, powieść Macieja Siembiedy, w 2024 roku otrzymał od portalu Lubimy Czytać tytuł książki roku w kategorii powieść historyczna. Wtedy po nią nie sięgnęłam, ale skorzystałam z nowej okazji, jaką było ekskluzywne wznowienie „Trylogii Greckiej” i poznałam wszystkie trzy części. Starożytni Grecy wierzyli, że Kairos to bóg sprzyjającej okazji. Kiedy przechodzi obok, jest jeden krótki moment, by skorzystać z danej szansy i wkroczyć na drogę szczęścia. Mam wrażenie, że właśnie udało mi się trafić na taką rzadką okazję poznania porywającej historii. 
Co wspólnego Z Grecją ma opolskie Zaodrze? Na pierwszy rzut oka zupełnie nic, podobnie jaka na drugi, trzeci czy czwarty. Maciej Siembieda zabierze nas za sprawą powieści „Nemezis” w podróż fabularną, w której wichry historii okażą się nieubłagane i zadbają o to, by jak najbardziej pokomplikować ludzkie losy rzucając nimi jak figurkami po całej Europie (Z Opola do Grecji i odwrotnie), choć same opisywane postacie będą starały się przetrwać i znaleźć motywację do utrzymywania się na fali życia niezależnie od tego, gdzie się znajdą. Każdy będzie miał na to inny sposób, ale „Nemezis” tytuł powieści Macieja Siembiedy podpowie nam temat, czy motyw istotny w drugim tomie „Trylogii Greckiej”. Hasłem przewodnim stanie się zemsta.