Paweł Piotr Reszka z pewnością należy do grupy najbardziej cenionych współczesnych polskich reporterów i reportażystów. Czytałam jego teksty opublikowane w książce „Białe płatki, złoty środek”, ale jego najbardziej znana publikacja to „Płuczki”. „W tym domu już nie straszy” autor powraca z tematem dotyczącym relacji polsko-żydowskich w czasie II wojny światowej i później. Jednocześnie jest to opowieść o pamięci, która zapisuje ludzkie winy i daje o nich znać w nieoczekiwanych momentach. Czytaj dalej
„W tym domu już nie straszy. Reportaże o Żydach, Polakach i fatum” – Paweł Piotr Reszka
Odpowiedz
Dorota Bidzińska jest dziennikarką oraz absolwentką Polskiej Szkoły Reportażu. Współpracowała m.in. z „Tygodnikiem Powszechnym”, „Dużym Formatem” i „Ale Historia”. Teraz możemy sięgnąć po jej książkę „Republika pobożnych. Chasydzka historia Polski”. Przyznam, że intryguje mnie świat, który ledwie stulecie temu był inny nie ze względu na rozwój technologii, a ludzi. Trudno wyobrazić sobie, że jakaś kultura zniknie nagle, gdy sąsiaduje z nam na co dzień. Tymczasem o chasydach w Polsce wiem tyle, ile przeczytałam u I. B. Singera. Żeby to zmienić, postanowiłam sięgnąć po książkę Doroty Bidzińskiej. 
„Kairos”, powieść Macieja Siembiedy, w 2024 roku otrzymał od portalu Lubimy Czytać tytuł książki roku w kategorii powieść historyczna. Wtedy po nią nie sięgnęłam, ale skorzystałam z nowej okazji, jaką było ekskluzywne wznowienie „Trylogii Greckiej” i poznałam wszystkie trzy części. Starożytni Grecy wierzyli, że Kairos to bóg sprzyjającej okazji. Kiedy przechodzi obok, jest jeden krótki moment, by skorzystać z danej szansy i wkroczyć na drogę szczęścia. Mam wrażenie, że właśnie udało mi się trafić na taką rzadką okazję poznania porywającej historii. 
Tadeusza Borowskiego nie trzeba przedstawiać miłośnikowi literatury czy historii. Zdaje się nam, że coś o nim wiemy, głównie dzięki jego opowiadaniom obozowym. Niewiele osób, które po raz pierwszy mają do czynienia z tymi tekstami, zastanawia zastanawia się nad tym, czy to co czytają odzwierciedla w jakimś opisuje, kim był autor „Pożegnania z Marią”? Zapominamy bardzo często o poezji Tadeusza Borowskiego, o jego wrażliwości, a także oryginalności jego twórczości. Dzięki lekturom obowiązkowym w liceum poznaliśmy wyjątkowość tej formy, a potem okazuje się, że mało kto potrafił w ten sposób pisać. 
Nie czytałam książek kryminalnych Ireny Małysy z Baśką Zajdą w roli głównej, a to właśnie za sprawą tego cyklu pisarka stała się popularna. Najnowsza powieść tej autorki jest jednak niezależna. „Mosty na Wiśle” zabierają czytelników w przeszłość, na dodatek dwutorowo: do czasów II wojny światowej i w lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku. Irena Małysa opisuje Kraków podzielony mostami. Zobaczymy, czy będą one łączyły ludzi, czy raczej ich dzieliły. 
Czy powinni dziwić nas Czesi piszący po niemiecku? Nas, mieszkańców Środkowej Europy, ani trochę. Sami przecież doskonale wiemy, jaki wpływ ma na nas historia. Ota Filip należy właśnie do takich dwujęzycznych autorów, za którego wybrała polityka. W 1974 roku musiał wyjechać do Niemiec. Oczywiście nie zrobił tego z własnej woli, został zmuszony przez czechosłowacką władzę. Komuniści zabronili wydawania jego książek. Jakie miał wyjście? Jako twórca dwujęzyczny, zajmujący się pisaniem, postanowił pisać po niemiecku. Dzięki temu jego dzieła miały szansę dotrzeć do wielu czytelników. Książka „Café Slavia” została napisana po niemiecku. Na język polski przetłumaczyła ją Małgorzata Gralińska, znana również z przekładów książek