Coraz mniej piszę o książkach dla dzieci, ale są pewne serie, które uwielbiam. Dlatego nie mogłam pominąć dziesiątego tomu POPR-ańców. Uwielbiam szalone przygody zwierzęcych ratowników, którzy pomagają potrzebującym na górskich szlakach. Tym razem jednak książka Anny Sakowicz zabiera nas gdzie indziej, bo do Warszawy. Co nas czeka w części pt. „POPR-ańcy 10: Draka z serdelkiem”? Czytaj dalej
Kiedy pojawiają się nowe tłumaczenia klasyki literatury, zazwyczaj chętnie po nie sięgam. Zwłaszcza, gdy translatorzy zyskali spore uznanie, a ich praca jest doceniana, czy również nagradzana. Tak jest z pewnością jeśli chodzi o przekłady Agi Zano. Dlatego, kiedy dowiedziałam się, że książka „Orlando” Virginii Woolf doczekała się nowego tłumaczenia przez wspomnianą wyżej tłumaczkę, nie zastanawiałam się długo, czy przeczytam ten tytuł. Czytaj dalej
W moje ręce wpadły ostatnio papierowe wersje „POPR-ańców”: tom 6, 7 i 8. Ledwie zdążyłam się nacieszyć pięknymi ilustracjami i starannym wydaniem tych publikacji, zauważyłam, że w Legimi jest już kolejna, bo dziewiąta część. Nosi ona tytuł „Trzy życzenia”. Byłam ciekawa, czym zaskoczy mnie tym razem Anna Sakowicz? Jakie przygody szykuje zwierzęcym ratownikom? Jako, że polubiłam wersję audio książki za efekty dźwiękowe i podział na role, dodatkowo zwróciłam uwagę na nowe głosy, które się pojawiają w tej części. Wymienię wszystkich lektorów: Ewę Abart, Leszka Filipowicza, Annę Ryźlak, Aleksandra Orsztynowicz-Czyża, Matyldę Zamilską. Czytaj dalej
Czy masz niekiedy wrażenie, że literaturę polską odsuwasz nieco na bok, sięgając częściej po tę zagraniczną? Kiedy premierę miała powieść „Prawdziwa historia Jeffreya Watersa i jego ojców”, stwierdziłam, że czytam dużo prozy amerykańskiej, a teraz mam ochotę na coś z rodzimego podwórka, więc przeczytam książkę polskiego pisarza. Wmówiłam sobie, że twórca „Prawdziwej historii Jeffreya Watersa i jego ojców” jest autorem ze Stanów, ponieważ pisze o amerykańskim miasteczku Copperfield, nawet zerknęłam na fragmenty, w których akurat był zapis audycji radiowej, co skojarzyło mi się nieco z serialem „Przystanek Alaska”. Dopiero kiedy Jul Łyskawa dostał Paszport „Polityki”, zorientowałam się, jak bardzo się pomyliłam. Sama zrobiłam sobie psikusa, jakimś cudem przeoczyłam „ł” w nazwisku autora i przerobiłam go na Amerykanina. Czytaj dalej
Dziewczynki muszą być grzeczne. Takie hasło od wieków wyznaczało model wychowywania dziewcząt. Co to tak naprawdę znaczy? Czy kobiety mają zawsze być posłuszne i podporządkowane? Dziś dorośli inaczej patrzą na swoje córki. Pozwalają im na bycie sobą. W literaturze bohaterki niezależne, samodzielne, zbuntowane i kreatywne pojawiały się znacznie wcześniej. Ich losy poznawałam z wypiekami na twarzy w czasach własnej młodości. Potem te książki podsuwałam córce. Współcześnie również znajdziemy takie postacie literackie. Sylwia Chutnik w „Łobuziarach”, swojej najnowszej książce skierowanej do młodych czytelniczek, pokazuje, w jakich opowieściach szukać tych ciekawych i fajnych bohaterek. Czytaj dalej
Mi czy mnie? Tak się niekiedy zastanawiamy, jakim zaimkiem prawidłowo zacząć zdanie? Każdy polonista Wam powie, że powinno być „mnie”, ale oczywiście Rafał Kosik doskonale o tym wie. W popularnym cyklu „Amelia i Kuba” poznajemy Mi, która jest młodszą siostrą głównego bohatera. Zatem „Mi się podoba. Cyberbaba i hopchatka” wysuwa na pierwszy plan moją ulubioną postać. Tak, przyznam się bez bicia, uwielbiam cykl dla dzieci od lat siedmiu, a teraz mam nowy, właśnie z Mi w głównej roli. Cieszę się, jakbym sama znowu była pierwszoklasistką. Czytaj dalej