Joanna Jurga jest projektantką przestrzeni, badaczką oraz edukatorką. W centrum jej zainteresowań znajduje się relacja człowieka z przestrzenią. Zainteresowała mnie najnowsza książka Joanny Jurgi pt. „Hotel Ziemia. Żyć i mieszkać dobrze”, choć nie mam pojęcia o architekturze, ale chciałabym wiedzieć, czy możliwa jest jeszcze harmonia między tym, jak powinna być projektowana przestrzeń, a tym jak to wygląda w rzeczywistości. Jo Jurga napisała już wcześniej publikację o tym, czym powinien być dla nas własny dom. Zawarła te informacje w książce “Szałas na hałas”. Teraz przyszedł czas na kolejny tytuł. Czytaj dalej
„Hotel Ziemia. Żyć i mieszkać dobrze” – Joanna Jurga
Odpowiedz
Francuska pisarka, Carole Martinez, została laureatką polskiego Wyboru Nagrody Goncourtów 2024 za książkę „Śpij snem otępiałym”. Zastanawiałam się skąd się wzięła ta nagroda. Okazało się, że jest to wyróżnienie przyznawane przez jury złożone ze studentów filologii romańskiej dwunastu polskich uniwersytetów. Sam pomysł narodził się w 1998 roku w Instytucie Francuskim w Krakowie, przy współpracy z Uniwersytetem Jagiellońskim, by promować wartościową francuską literaturę, by dotarła do polskich odbiorców. Przyznam, że dałam się skusić, gdyż nie czytałam debiutanckiej książki autorki, pt. „Soledad znaczy samotność”, więc nie znałam stylu Carole Martinez. 
Jakiś czas temu moje dzieci z chęcią sięgały po książki z cyklu „Kroniki Archeo” Agnieszki Stelmaszyk. Teraz już trochę z nich wyrosły, ale kolejne grupy dzieciaków nadal z zainteresowaniem śledzą przygody Ostrowskich i Gardnerów. Zazdroszczę tym, którzy w nastoletnim wieku mogli sięgać po opowieści w stylu Indiany Jonesa, lecz pisarka ma do zaoferowania również historie przygodowo-podróżnicze „Mazurscy w podróży”. To jeszcze nie koniec, ponieważ właśnie trafiłam na kolejny cykl stworzony przez Agnieszkę Stelmaszyk pt. „Klub przyrodnika”. Otwiera go tom „Zagadka purpurowej orchidei”. 
Najnowsza książka Dominiki Słowik nosi tytuł „Samosiejki”. Tym razem laureatka Paszportu „Polityki” napisała zbiór opowiadań. Są to historie niezależne od siebie, nie łączą się w jedną całość, ale kiedy się przyjrzymy tym tekstom, okaże się, że mają ze sobą wiele wspólnego. Podpowiedzią okazuje się sam tytuł książki, nad jego znaczeniem warto zastanowić się głębiej. Powieści „Zimowla” i „Atlas: Doppelganger”, przyniosły rozgłos Dominice Słowik. Myślę, że „Samosiejki” również okażą się ważne dla czytelników. 
Kiedy jako dziecko, a potem nastoletnia czytelniczka, sięgałam po powieści, liczyłam na fascynującą przygodę w świecie wyobraźni. Przedstawiona rzeczywistość była na drugim miejscu, na pierwszym stawiałam wyrazistych bohaterów z ich porywającymi perypetiami. Uwielbiałam historyczne powieści Aleksandra Dumasa, nie odrzucałam Sienkiewicza, czy Bolesława Prusa. Do dzisiaj została mi ta słabość do opowieści, których akcja rozgrywa się przed wiekami, dlatego nie mogłam pominąć w swoich czytelniczych planach tytułu „Ziemia przeklęta” Juana Francisca Ferrándiza. Książka w Hiszpanii doczekała się statusu bestsellera, a jej autor porównywany jest do Umberta Eco czy Ildefonsa Falconesa. 
Nie jestem miłośniczką poradników, choć zdarza mi się czasem po jakiś sięgnąć. Książka „12 sprytnych sposobów, jak ocalić nasz świat” napisana przez ekspertów Światowego Funduszu na rzecz Przyrody (World Wide Fund for Nature) miała być sposobem na bezsenną noc, ale okazało się, że nie wpłynęła na moją senność, za to ów długą noc całkiem mi umiliła. Okazało się, że o prostych metodach i nawykach, które mogą wpłynąć pozytywnie na środowisko można opowiedzieć w sposób przyjemny i żartobliwy. Łatwo straszyć, ale przecież nie o to chodzi. Eksperci WWF pokazują, jak działać, by ocalić świat.