Choć koty są samotnikami, z jakiegoś powodu my, ludzie, czujemy się przy nich lepiej. One same zresztą tak naprawdę również potrzebują towarzystwa, tyle że nie potrafią mówić, więc się do tego nie przyznają. Sama mam w domu koty, więc znam wszystkie tego uroki i trudno, by coś mnie zaskoczyło. Mimo to lubię książki, w których pojawiają się mruczki. Chętnie po nie sięgam. Doceniłam powieść „Zaleca się kota” napisaną przez Shō Ishidę, która została wydana na początku tego roku. Dlatego miłą niespodzianką okazała się kontynuacja tej historii o zbliżonym tytule: „Zaleca się kolejnego kota”. Czytaj dalej
„Zaleca się kolejnego kota” – Shō Ishida
Odpowiedz
Francuska pisarka, Carole Martinez, została laureatką polskiego Wyboru Nagrody Goncourtów 2024 za książkę „Śpij snem otępiałym”. Zastanawiałam się skąd się wzięła ta nagroda. Okazało się, że jest to wyróżnienie przyznawane przez jury złożone ze studentów filologii romańskiej dwunastu polskich uniwersytetów. Sam pomysł narodził się w 1998 roku w Instytucie Francuskim w Krakowie, przy współpracy z Uniwersytetem Jagiellońskim, by promować wartościową francuską literaturę, by dotarła do polskich odbiorców. Przyznam, że dałam się skusić, gdyż nie czytałam debiutanckiej książki autorki, pt. „Soledad znaczy samotność”, więc nie znałam stylu Carole Martinez. 
Lubię literackie podróże w rejony, do których nigdy nie zaglądałam. Zresztą trudno być wszędzie, za to myślę, że warto poszerzać horyzonty i za pomocą książek poznawać historie nawet fikcyjnych osób. Na samym początku okresu wakacyjnego sięgnęłam po „Żywoty wykluczonych” Anandy Devi, cenionej pisarki pochodzącej z Mauritiusa. Książka jest zbiorem w skład którego wchodzą trzech krótkie powieści: „Pagli – Szalona”, „Ja, wyklęta” oraz „Żywot Józefina Szalonego”. Historie łączy temat obcości i odrzucenia przez społeczeństwo. Choć akcja tych opowieści rozgrywa się na drugim końcu świata, znajdziemy w nich wiele uniwersalnych problemów. 
Joanna Bator jest laureatką Nagrody Literackiej „Nike”. Niedawno wydana została jej najnowsza książka „Ucieczka niedźwiedzicy”. Czytelnicy, którzy polubili wydaną w ubiegłym roku powieść „Gorzko, gorzko”, z pewnością ucieszą się, że ten tytuł w jakimś stopniu związana jest z poprzednią historią. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że „Ucieczka niedźwiedzicy” to zbiór 16 opowiadań. Im jednak bardziej będziemy zagłębiali się w te historie, odkryjemy, że są z sobą mocno związane. W jaki sposób? 
Najnowsza książka George’a Saundersa, po którą mogą sięgnąć polscy czytelnicy, wcale nie jest taką świeżynką. Na „Sielanki” trzeba było czekać ponad dwadzieścia lat. W USA zbiór został wydany w 2000 roku. Wydaje się, że po takim czasie książka mogłaby stracić co nieco ze swojej świeżości, ale nic bardziej mylnego. Okazuje się, że historie zebrane w tym zbiorze opowiadań są aktualne i czytając je ani przez chwilę nie zastanawiamy się nad tym, kiedy powstały. Nie ma to żadnego znaczenia. Warto dodać, że „Sielanki” poznajemy dzięki przekładowi Michała Kłobukowskiego. 
Należę do tej grupy osób, które nie są w stanie przejść obojętnie obok książek Harukiego Murakamiego. Dwa dni temu premierę miał zbiór opowiadań tego najbardziej popularnego japońskiego pisarza pt. „Pierwsza osoba liczby pojedynczej” w tłumaczeniu Anny Zielińskiej-Elliott. Intrygujący tytuł, zwłaszcza gdy dostrzeżemy ciąg dalszy: „Nie do wiary, prawda? Ale uwierz, Czytelniku, że naprawdę tak było”. Czy damy wiarę, we wszystko, co pisze Haruki Murakami?