Wojciech Chmielarz przyzwyczaił mnie do określonej konwencji. Spodziewam się zwykle opowieści o charakterze kryminalnym, ewentualnie książki sensacyjnej z elementami thrillera. Tymczasem otrzymałam coś innego. W „Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” znajdziemy coś z thrillera, ale również horroru. Tak naprawdę to nie pierwsza taka powieść Wojciecha Chmielarza wykraczająca poza konwencję kryminalną. Pamiętam „Królową głodu”, powieść postapo, ale również taką, w czasie lektury której pojawiała się groza i strach. Czytaj dalej
„Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” – Wojciech Chmielarz
Odpowiedz
Książki Rileya Sagera są niezwykle popularne w USA, więc nic dziwnego, że dotarły i do nas. Moda to jedno, ale możemy zadać sobie pytanie, dlaczego po te tytuły sięgamy? W moim przypadku jest to poszukiwanie rozrywki na dobrym poziomie, a powieści Sagera w dużym stopniu kojarzą mi się z klasyką kryminału w stylu Agathy Christie, ale oczywiście w połączeniu ze współczesnym językiem. „Kierunek zemsta” nawiązuje do jednej z najgłośniejszych powieści królowej kryminału, a Riley Sager na dodatek przenosi akcję swojej książki w lata pięćdziesiąte ubiegłego wieku. 
Zaczęłam poznawanie twórczości Szczepana Twardocha klasycznie, od 
Magdalena Parys każe swoim czytelnikom ćwiczyć się w cierpliwości. Sprawdziłam na blogu, kiedy czytałam dwie części „Trylogii berlińskiej” i było to odpowiednio w 
Jako miłośniczce powieści historycznych, trudno mi było przejść obojętnie obok premiery powieści „Isola” Allegry Goodman. Amerykańska pisarka, której na język polski przetłumaczono wcześniej chyba tylko jedną powieść, została za „Isolę” wręcz obsypana nominacjami, wyróżnieniami i nagrodami literackimi. Rok po amerykańskiej premierze została przełożona na język polski przez Monikę Popławską. O czym jest ta powieść i dlaczego tk zawładnęła sercami czytelników i krytyków? 
Wielu czytelnikom nie trzeba przedstawiać Anny Kańtoch, uznanej polskiej autorki fantastyki oraz powieści kryminalnych. Po prostu cierpliwie czekają na kolejne książki autorki. Wielkim powodzeniem cieszy się cykl o Krystynie Lesińskiej, emerytowanej policjantce, której życie naznaczone zostało zagadką związaną z zaginięciem brata. W ostatniej części tetralogii noszącej tytuł „Zima pożegnanych” pisarka już samym tytułem skłania nas do zastanowienia: czy otrzymujemy zamknięcie historii i tym samym ostatnią porę w roku? A może powinniśmy na tytuł spojrzeć w sposób bardziej przenośny niż dosłowny?