Książka „Tylko Lola” Jarosława Kamińskiego została uznana przez magazyn „Polityka” za najlepszą polską powieść roku 2017. Teraz znalazła się w półfinale Angelusa, czyli Literackiej Nagrody Europy Środkowej. Historia Niny Molskiej oraz Lidii Kowal to dwie narracje, które się przeplatają i dają nam obraz powojennej polski, choć cofamy się również do dwudziestolecia międzywojennego, by poznać tytułową Lolę i zobaczyć życie rodziny żydowskiej. Najważniejsze okazują się wydarzenia z 1968 roku, dostrzegamy wybuch antysemickich działań i ich konsekwencje. Czytaj dalej
„Tylko Lola” – Jarosław Kamiński
3
Stanisław Grzesiuk wydał swoją autobiograficzną książkę „Boso, ale w ostrogach” pod koniec lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. W czasach komunistycznych o wielu sprawach nie można było pisać, więc dopiero teraz po sześciu dekadach możemy poznać pełną wersję wspomnień warszawskiego barda, bez ingerencji cenzury. Do tej pory poznałam dwa tomy trylogii, w skład której wchodzą takie tytuły jak: 
Wiele osób zastanawia się dlaczego poezja nie wywołuje dzisiaj takich emocji jak kiedyś? Wydaje się, że zamiast autorytetów wolimy celebrytów, a o wierszach dyskutują tylko specjaliści w swoim wąskim gronie. Po co zatem pisać biografię poetki, która żyła w poprzednim wieku? Joanna Kuciel-Frydryszak w książce „Iłła. Opowieść o Kazimierze Iłłakowiczównie” postanowiła pójść pod prąd i pokazać nam nieco już zapomnianą postać. Szybko się okaże, że otrzymujemy ciekawy portret niezwykłej kobiety. 
Kiedy w pierwszej połowie XIX wieku narodziła się fotografia, mało kto wyobrażał sobie, że z czasem stanie się dziedziną sztuki. Jednym z ważniejszych artystów, którzy wykorzystywali aparat fotograficzny jako swoje narzędzie był František Drtikol. Czeski fotograf zasłynął jako autor aktów kobiecych. Tworzył je już w pierwszej połowie XX wieku, wyprzedzając swoją epokę. Jan Němec postanowił napisać powieść o tym wyjątkowym fotografie. Skupił się przede wszystkim na tym, by oddać jego dojrzewanie jako artysty. 
Wychowywałam się na książkach Kornela Makuszyńskiego, jak wiele osób z mojego pokolenia. Świetnie się bawiłam podczas lektury „Koziołka Matołka”, a także śledząc przygody małpki Fiki-Miki. Oczywiście to był dopiero początek drogi, ponieważ w miarę jak dorastałam, sięgałam po powieści przeznaczone dla nieco starszych odbiorców. Najpierw była „Awantura o Basię”, „O dwóch takich, co ukradli księżyc”, następnie przyszedł czas na „Pannę z mokrą głową”, „Szatana z siódmej klasy”, aż na „Bezgrzesznych latach” kończąc. Były również ekranizacje powieści Kornela Makuszyńskiego i każdy młody człowiek zetknął się z wykreowanymi przez pisarza przygodami, niekoniecznie mając tego świadomość. Liczyła się dobra przygoda i humor, a to książki Makuszyńskiego to gwarantowały. 
Nikomu nie trzeba przedstawiać Juliana Tuwima. Każde dziecko zna tego poetę, nie z imienia i nazwiska, a z jego wierszy. Jednak znacznie mniej osób słyszało o jego siostrze, Irenie. Wprawdzie „Kubusia Puchatka” napisał A. A. Milne, ale właśnie Irena Tuwim go przetłumaczyła. Dzięki niej mamy taki a nie inny tytuł, kultowe zdania, które wielu dorosłych potrafi przytoczyć z pamięci. Adaptacja w tej wersji spodobała się wielu pokoleniom, ale inna wersja tłumaczenia pt. „Fredzia Phi-Phi” się nie przyjęła.