Współczesna literatura grecka nie jest tak popularna jak choćby anglojęzyczna, ale co jakiś czas warto zwrócić swoją uwagę na południe Europy, żeby zobaczyć, co prozaicy z tej części świata mają do zaoferowania czytelnikom. Powieść „Tajemnicze inskrypcje” została napisana przez Alexisa Panselinosa i moim zdaniem jest warta uwagi. Natomiast dzięki wydawnictwu Książkowe Klimaty, mamy możliwość sięgnięcia po inne książki ciekawych greckich pisarzy. Czytaj dalej
„Tajemnicze inskrypcje” – Alexis Panselinos
3
Wciąż jeszcze mamy lato, ale jesień już blisko. Zacznie się nietypowo, bo już pierwszego września, właśnie wtedy premierę będzie miała książka Karla Ove Knausgårda. Nie nasyciłam się jeszcze cyklem „Moja walka” tego autora, a już dzięki Wydawnictwu Literackiemu otrzymujemy nową serię: „Cztery pory roku”, którą otwiera książka zatytułowana „Jesień”. Czym zaskoczy tym razem ten norweski pisarz? Czy jest w stanie napisać coś w innym stylu, niż zaprezentował w „Mojej walce”? 
Zbiór „Eseje wybrane” Virginii Woolf przyciąga wzrok nie tylko ze względu na objętość, ale też piękną oraz dopracowaną oprawę. Za projektem graficznym okładki stoi Przemek Dębowski, a dzięki Wydawnictwu Karakter mamy okazję poznać Virginię Woolf jako autorkę esejów. Roma Sendyka i Magda Heydel dokonały wyboru tekstów. Eseistyczno-krytyczna twórczość pisarki była niezwykle obszerna. W języku angielskim o tej pory wydano sześć tomów esejów. Dało to w sumie niemal siedemset tekstów, które połączyło „ponad milion słów” jak napisał we wstępie do pierwszego tomu Andrew McNeille. 
W kwietniu premierę miała książka Julii Fiedorczuk pt. „Bliskie kraje”. Wydana została przez Wydawnictwo Marginesy. Do tej pory nie miałam do czynienia z twórczością tej pisarki, jednak zauważyłam, że jej poprzedni tytuł „Nieważkość” zyskał sporo pozytywnych opinii. Teraz otrzymujemy zbiór 22 opowiadań. Warto dodać, że Julia Fiedorczuk to również poetka, tłumaczka, wykładowczyni oraz krytyczka literacka. 
Jeśli ktoś poznał poprzednie dwa tomy „Mojej walki” Karla Ove Knausgårda, doskonale wie, czego się spodziewać. W 
Po kilku latach milczenia Milan Kundera opublikował „Święto nieistotności”. Ta najnowsza książka tego autora jest niepozorna objętościowo, lecz jak zwykle bardzo intrygująca. Pisarz już nie raz udowodnił, że liczy się jakość, nie ilość. Ostatnie tytuły wydane przez Kunderę „Spotkanie” i „Zasłona” to zbiory esejów. Aż czternaście lat musiało minąć, by opublikowano tę powieść. Trzynaście, jeśli weźmiemy pod uwagę, że „Święto nieistotności” zostało wydane we Włoszech w 2013 roku, a we Francji dopiero rok później. Dla przypomnienia tylko dodam, że autor pisze po francusku i nie zezwolił na tłumaczenie swoich książek na język czeski. Możemy się cieszyć, że „La fête de l’insignifiance” nie musimy czytać w oryginale.