Należę do pokolenia ludzi, którzy jeszcze załapali się na wielką modę na literaturę iberoamerykańską w Polsce. Jako osoba wkraczająca w dorosłość byłam zafascynowana prozą Julio Cortázara czy Gabriela G. Márqueza. Oczywiście tych nazwisk było znacznie więcej, ale wśród nich brakowało kobiet. Nie za bardzo byłam tego świadoma, dopóki nie trafiłam na powieści Isabel Allende. Nawet po latach lubię wracać do pierwszych tytułów jej autorstwa. Czekam też na nowe publikacje Isabel Allende. Dlatego niedawna premiera książki „Kobiety mojej duszy” nie mogła umknąć mojej uwadze. Czytaj dalej
„Kobiety mojej duszy” – Isabel Allende
Odpowiedz
Dawid Grosman jest wybitnym izraelskim pisarzem. Kiedy pojawiają się jego nowe książki, nie potrafię przejść obok nich obojętnie. Muszę je poznać. Nie tylko dlatego, że ich autor uważany jest za jednego z ważniejszych kandydatów do literackiego Nobla, ale z tego powodu, że dzięki jego prozie możemy zobaczyć coś więcej niż ciekawą historię. Niedawno wznowiono 
Wakacje to czas, kiedy pozwolić sobie możemy dokładnie na takie książki, na jakie mamy ochotę. Czy to będzie powieść kryminalna, czy fantastyczna, wybór należy tylko i wyłącznie do nas. Dzięki większej ilości wolnego czasu można też powrócić do ukochanych historii sprzed lat i sprawdzić, czy również teraz wywołają na nas takie same wrażenie. Jako że cenię sobie różnorodność, nie mogłam się oprzeć takiemu właśnie powrotowi do przeszłości. Wiele lat temu zachwyciły mnie powieści Isabel Allende. Po tym jak niedawno przeczytałam „Dom duchów”, stwierdziłam, że opowieści chilijskiej pisarki wciąż są dla mnie historiami, z którymi lubię mieć do czynienia. 
Tytuł debiutu prozatorskiego Miry Marcinów związany jest z terminologią pszczelarską. „Bezmatek” jest to taki ul, w którym zmarła pszczela matka. Dla owadów to sytuacja grożąca destabilizacją całego roju. Czy ma to jakieś odniesienie do nas, ludzi? Mira Marcinów zdaje się mówić, że owszem. Nawet wtedy, kiedy jesteśmy tylko we dwie: córka i matka, jeśli tej ostatniej zabraknie, dla osieroconego dziecka zaczyna się trudny czas. Nawet, gdy mowa o dorosłej, a nawet dojrzałej córce. 
Książki Ałbeny Grabowskiej cieszą się sporą popularnością. Na podstawie jej bestsellerowej sagi TVP nakręciło serial „Stulecie Winnych”. Pisarka tworzy powieści obyczajowe, psychologiczne, kryminały, pisze też dla dzieci. Z wykształcenia jest neurolożką, specjalizującą się w pomaganiu dzieciom chorującym na padaczkę. Dopiero od dziewięciu lat pisze książki, które okazują się niezwykle zróżnicowane gatunkowo. Za kilka dni będzie można sięgnąć po „Matki i córki” najnowszą powieść Ałbeny Grabowskiej. 
Wracam po krótkiej nieobecności, bo obowiązki zawodowe sprawiły, że nie było szans na czytanie, a tym bardziej na pisanie. Udało mi się jednak w poznać najnowszą książkę Anny Sakowicz. Pisarki, której nie trzeba przedstawiać tym, którzy regularnie tu zaglądają. Autorka mieszka w moich okolicach i miło śledzi się rozwój kariery kogoś, kogo się zna. Anna Sakowicz pochodzi wprawdzie ze Stargardu, ale postanowiła się przenieść do Starogardu (uwaga: te dwie miejscowości, które wymieniłam, to nie jest pomyłka). Czytam kolejne powieści pisarki i widzę, jak stopniowo zdobywa coraz większe uznanie i wierną rzeszę czytelników. Myślę, że najnowsza powieść „Na dnie duszy” sprawi, że będzie ich jeszcze więcej.