Lucia Berlin jest pisarką, z której twórczością zetknęłam się za sprawą zbioru opowiadań „Instrukcja dla pań sprzątających”. Choć u nas często się zdarza, że krótka forma jest niedoceniania, to ta wydana pośmiertnie książka sprawiła, że Lucia Berlin została uznana za jedną z ważniejszych amerykańskich pisarek XX wieku. Drugi tom opowiadań nosi tytuł „Wieczór w raju” i on także utwierdził czytelników i krytyków na całym świecie w przekonaniu, że pisarka miała wielki talent. Łatwo się domyślić, że kiedy pojawiła się w księgarniach książka „Witaj w domu” nie mogłam przejść obok niej obojętnie. Czytaj dalej
„Witaj w domu” – Lucia Berlin
Odpowiedz
Kochamy ładne obrazki. Nie powinno nas dziwić zatem, że sukces odniosły te media społecznościowe, w których rzeczywistość jest ładniejsza, niż przeciętnie. Uśmiechnięte i atrakcyjne twarze, niebieskie niebo, cudowne widoki, niepowtarzalne wschody i zachody słońca. Anna Musiałówna, choć jest znaną fotoreporterką, mogłaby nie odnieść sukcesu w tych mediach, ponieważ jej zdjęcia opisywały (i opisują) prawdziwą rzeczywistość. Niestety nie zawsze kolorową. Dlaczego? Odpowiedź na to pytanie znajdziemy we wspomnieniowej książce „Z drugiej strony szkła. Autoportret fotoreporterki”. 
Nikomu nie trzeba przedstawiać Wisławy Szymborskiej. Noblistka skradła serca wielu z nas i dotarła swoją twórczością nawet do osób, które na co dzień nie sięgają po poezję. Stało się tak nie ze względu na najważniejszą nagrodę literacką, ale przez to jak jej wiersze do nas docierają i poruszają czytelnikiem. Jednocześnie niewiele wiemy o samej Wisławie Szymborskiej, dlatego niedawno wydana biografia Joanny Gromek-Illg pt. „Szymborska. Znaki szczególne. Biografia wewnętrzna”, zwróciła moją uwagę. 
Muzyka jaką słuchamy na co dzień, często towarzyszy nam bezrefleksyjnie. Kiedy jednak zastanawiamy się, czego lubimy słuchać i zaczynamy przyglądać się temu bliżej, utwory muzyczne przestają być tłem. Okaże się, że mają wiele wspólnego z literaturą, bo zmuszają nas do refleksji i wywołują w nas emocje. Podobnie bywa z życiem niektórych artystów. Ich burzliwe doświadczenia mogą stać się pretekstem do napisania niejednej książki. Amerykańska dziennikarka muzyczna, Holly George-Warren w biografii „Janis. Życie i muzyka” sportretowała artystkę, która odeszła za wcześnie, choć jej gwiazda dopiero zaczęła błyszczeć. 
O Marii Dąbrowskiej i jej twórczości powiedziano i napisano już wiele. W cieniu tej wybitnej pisarki znalazła się Anna Kowalska. Tworząca w tym samym czasie, a jednak niemal zapomniana. Wspomina się o niej, tak jak w podanym tytule: „Kowalska. Ta od Dąbrowskiej”. Sylwia Chwedorczuk, badaczka literatury i pasjonatka listów pisarek, postanowiła nam przybliżyć tę postać. Bo przecież w biografii nie chodzi tylko o to, byśmy poznali ostatnią miłość Marii Dąbrowskiej, a kobietę, która miała wiele do powiedzenia. 
Rachel Kadish, autorka książki „Ciężar atramentu”, otrzymała za swoją książkę National Jewish Book Awards. Sama okładka przyciąga wzrok ze względu na piękną ornamentykę, kojarzącą się z dawnymi księgami. To nawiązanie okazuje się właściwe, ponieważ mamy do czynienia z powieścią historyczną, która przenosi nas od współczesności po XVII wiek, kiedy kobiety nie mogły swobodnie wyrażać swoich myśli i przelewać ich na papier. To trzecia powieść amerykańskiej pisarki, ale pierwsza przetłumaczona na język polski. Przekładu dokonała Aleksandra Wolnicka.