Wojciech Chmielarz przyzwyczaił mnie do określonej konwencji. Spodziewam się zwykle opowieści o charakterze kryminalnym, ewentualnie książki sensacyjnej z elementami thrillera. Tymczasem otrzymałam coś innego. W „Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” znajdziemy coś z thrillera, ale również horroru. Tak naprawdę to nie pierwsza taka powieść Wojciecha Chmielarza wykraczająca poza konwencję kryminalną. Pamiętam „Królową głodu”, powieść postapo, ale również taką, w czasie lektury której pojawiała się groza i strach. Czytaj dalej
„Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” – Wojciech Chmielarz
Odpowiedz
Nie jestem znawczynią malarstwa, choć mój zmysł wzroku lubi skupić się na dziełach wybitnych artystów. Nawet jeśli nie wiem za wiele o danym obrazie, to przecież historie wielu artystów bywają niezwykle fascynujące i nierzadko poznajemy je na kartach książek fikcyjnych czy opartych na faktach. Są również opowieści inspirowane samymi obrazami, wystarczy przypomnieć sobie choćby książkę „444” Macieja Siembiedy. Parę lat temu fascynowaliśmy się powieścią 
Jako miłośniczce powieści historycznych, trudno mi było przejść obojętnie obok premiery powieści „Isola” Allegry Goodman. Amerykańska pisarka, której na język polski przetłumaczono wcześniej chyba tylko jedną powieść, została za „Isolę” wręcz obsypana nominacjami, wyróżnieniami i nagrodami literackimi. Rok po amerykańskiej premierze została przełożona na język polski przez Monikę Popławską. O czym jest ta powieść i dlaczego tk zawładnęła sercami czytelników i krytyków? 
Wielu czytelnikom nie trzeba przedstawiać Anny Kańtoch, uznanej polskiej autorki fantastyki oraz powieści kryminalnych. Po prostu cierpliwie czekają na kolejne książki autorki. Wielkim powodzeniem cieszy się cykl o Krystynie Lesińskiej, emerytowanej policjantce, której życie naznaczone zostało zagadką związaną z zaginięciem brata. W ostatniej części tetralogii noszącej tytuł „Zima pożegnanych” pisarka już samym tytułem skłania nas do zastanowienia: czy otrzymujemy zamknięcie historii i tym samym ostatnią porę w roku? A może powinniśmy na tytuł spojrzeć w sposób bardziej przenośny niż dosłowny? 
„Pod właściwym sercem”, czyli najnowsza powieść Anny Sakowicz, która niedawno miała premierę, kilka dni temu dotarła do moich rąk, więc trudno mi było się powstrzymać przed zatopieniem się w lekturze. Zresztą dlaczego miałabym sobie ograniczać sięganie po coś, co sprawia wielką przyjemność? Chyba tylko po to, by sobie dawkować ją małymi porcjami, by dłużej czerpać radość z poznawania wartościowych opowieści. Anna Sakowicz od lat daje swoim czytelnikom wiele takich historii, które przenoszą nas w świat opowieści historycznych, obyczajowych, czy przeznaczonych dla młodszych czytelników. Tym razem autorka porusza kwestię surogacji. Temat, który mnie zupełnie nie kojarzy się z Polską, ponieważ u nas surogacja jest przecież zakazana. 
Powieść „Grzeszni chłopcy” napisał Bai Xianyong, znany na Zachodzie jako Pai Hsien-yung. Urodził się 11 lipca 1937 roku w Guilin w Chinach i jest uznawany za jednego z najważniejszych współczesnych pisarzy tajwańskich oraz pioniera azjatyckiej literatury LGBTQ. Tożsamość pisarza ma tu spore znaczenie, gdyż Pai Hsien-yung jest synem Baia Chongxi, słynnego generała Kuomintangu. Jeszcze jako dziecko Pai w wyniku chińskiej wojny domowej uciekł wraz z matką i rodzeństwem do Hongkongu, a w 1952 roku zamieszkał na Tajwanie. O literaturze ze wschodniej części globu niewiele wiem, więc z zainteresowaniem przyjęłam informację o wydaniu „Grzesznych chłopców”, choć miałam też obawy, czy uda mi się w pełni zrozumieć przesłanie tej historii.