O Jakubie Żulczyku głośno jest nie tylko za sprawą literatury. Jego książką „Ślepnąc od świateł” została zekranizowana, a serial odniósł spory sukces. Autor nie raz udowodnił, że świetnie radzi sobie ze słowem pisanym, a jego teksty są warte uwagi. Jednak o najnowszej powieści Jakuba Żulczyka można usłyszeć skrajne opinie. Jedni okrzyknęli ten tytuł książką roku, inni uznali ją za twór, który zachwyci gimbazę (mimo że oficjalnie taka grupa już nie istnieje). Dlaczego „Czarne słońce” wywołuje tyle emocji? Czytaj dalej
„Czarne słońce” – Jakub Żulczyk
Odpowiedz
Anna Kańtoch po kilkunastu latach po wydaniu drugiej książki o Domenicu Jordanie, sprawiła nie lada gratkę fanom tego bohatera. Niedawno premierę miał zbiór opowiadań pt. „Diabeł w maszynie”, w których postacią spajającą teksty, jest właśnie ów niezwykły detektyw i tropiciel magii. Dla porządku wspomnę tylko, że pierwszy zbiór wydany w 2004 roku nosi tytuł „Diabeł na wieży”, kolejny – „Zabawki diabła” pojawił się dwa lata później w 2006 roku. 
Kiedy oglądałam serial „Stranger Things”, zaskoczyło mnie to, że dzięki niemu udało mi się poczuć jeszcze raz te emocje, których doświadczałam, gdy jako nastolatka oglądałam filmy typu „Niekończąca się historia”, „E.T.”, w połączeniu z klimatem „Archiwum X”, czy „Miasteczka Twin Peaks” oraz serialem „Cudowne lata”. Brzmi to jak jeden wielki miszmasz, ale produkcję Netflixa śledzi się z zainteresowaniem i napięciem. Podczas oglądania serialu narasta poczucie grozy, a oprócz tego udało się producentom powiązać to z tym klimatem charakterystycznym dla lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Niby wszystko już było, jednak umiejętne skonstruowanie fabuły, budowanie napięcia, w powiązaniu ze świetną grą aktorską (np. Winony Ryder) wystarczyło, by widzowie pokochali „Stranger Things”. 
Pierwszy tom z serii „Nevermoor” australijskiej autorki Jessiki Towsend musiał chwilę poczekać, aż go przeczytam. Powód był taki, że moje dzieci przejęły tę książkę i sobie ją przekazywały. W końcu udało mi się odzyskać „Przypadki Morrigan Crow” i miałam okazję sprawdzić, co takiego urzekło moje pociechy. Nie działały na mnie porównania do serii o Harrym Potterze, bo nie za bardzo miałam ochotę na kalki sprawdzonego schematu. Na szczęście powieść „Nevermoor. Przypadki Morrigan Crow” choć utrzymana jest w podobnym stylu do książek o młodym czarodzieju, to jednocześnie historia na tyle niezależna, że miłośnicy literatury fantasy nie powinni czuć się zawiedzeni. 
Powieść „Tajemnice Mille” Dagmary Andryki, jest pierwszą książką tej autorki, z którą mam do czynienia. Dwa poprzednie tomy o dziennikarce Marcie Witeckiej mnie ominęły, choć książki wcale nie są mi obce. Zresztą trudno przejść obojętnie obok powieści zatytułowanej „Trąf, trąf, misia bela”. Natomiast o pierwszej części pt. „Tysiąc” również było głośno i przez wielu krytyków została uznana za świetną. 
Niedawno premierę miał film pt. „Czas mroku”. Gary Oldman gra w nim Churchilla. Zrobił to tak dobrze, że otrzymał Oscara w kategorii „Najlepszy aktor pierwszoplanowy”. Jeszcze nie miałam okazji, by obejrzeć film, zwłaszcza że na prowincji nie był wyświetlany, a wielkie miasta są za daleko. Za to nic nie stało na przeszkodzie, by przeczytać książkę o tym samym tytule. Napisał ją Anthony McCarten na podstawie swojego scenariusza do filmu.