Dwudziesty wiek zmienił wiele na mapach świata, czy w naszej okolicy jeśli pomyślimy o Europie Środkowej. Najpierw przyszła pierwsza wojna światowa, potem druga, a wcześniej istniała pewnego rodzaju stabilizacja. Jak to wyglądało w Polsce wiemy, ale u naszych południowych sąsiadów nie było nic lepiej. Doskonałym tego przykładem mogą być Sudety. Miejsce, w którym obok siebie mieszkali Czesi i Niemcy. Ci ostatni po drugiej wojnie po prostu zostali wypędzeni. Wcześniej w tzw. Kraju Sudetów Niemcy żyli obok Czechów, choć sytuacja się zaczęła komplikować już po 1918 roku, kiedy to powstała Czechosłowacja. Jednak w zbiorze, po który sięgnęłam, nie polityka ma znaczenie, a zwykli ludzie. Ich historie zobaczymy, a przez opowieści ujrzymy obraz miejsca. Czytaj dalej
„Sudety. Raj utracony. Opowieści z czesko-niemieckiego pogranicza” – zbiór opowiadań czeskich autorów
Odpowiedz
Agnieszka Bronikowska-Balewska jest Poznanianką. Czytelnicy mogli odkryć ją za sprawą książki „Dookoła szczęścia. Reportaże z udanego życia Ewy Bronikowskiej”. Teraz mamy możliwość sięgnięcia po „Drzewo Poznania”, książkę niewielką objętościowo, ponieważ liczącą zaledwie 100 stron kieszonkowego formatu. Agnieszka Bronikowska-Balewska związana jest z literaturą, posiada tytuł doktora nauk humanistycznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Teraz jednak odkrywamy ją nie jako literaturoznawczynię, a jako pisarkę. 
Miłośnicy prozy Elżbiety Cherezińskiej znają zapewne cztery tomy cyklu „Północna Droga”. Myślę jednak, że osoby, które jeszcze nie miały okazji na odkrycie opowieści rozgrywających się w X wieku w Skandynawii, będą mieli sporo do poznawania. 
Najnowsza książka Hanny Krall, wybitnej reportażystki, zaskoczyć może wielu czytelników. „Nie mówi się takich rzeczy” z pewnością nie jest ani wywiadem, ani reportażem, choć ma coś w sobie z obu tych form. Pisarka od jakiegoś czasu każdy swój nowo wydany tytuł nazywa ostatnim. Jednak, mimo że 20 maja kończy 91 lat, nie ustaje w utrwalaniu na piśmie wielu spraw, które mogłyby ulecieć z pamięci i zniknąć. Książka powstała we współpracy ze Zbigniewem Liberą, artystą, który do tej książki stworzył „komentarze wizualne” w formie rysunków. 
Anna Sakowicz pisze książki dla dorosłych i dla dzieci, więc nie powinno mnie dziwić, że premierę ma opowieść dla dzieci pt. „Czarne owce”. Przyzwyczaiłam się do serii dla młodych czytelników pt. „POPR-ańcy”. Zresztą autorka poszerzyła ten cykl o tytuły dla najmłodszych, związane z emocjami. „Czarne owce” są niezależną opowieścią i właśnie to mnie najbardziej zaskoczyło. Książka jest przeznaczona dla dzieci od ósmego roku życia, choć górnej granicy wiekowej nie ma. Każdy coś w tej opowieści odkryje dla siebie. 
Mam wrażenie, że literatura japońska jest ostatnio bardzo popularna, gdyż widzę coraz więcej książek z tego kraju tłumaczonych na język polski. Jednocześnie coś mnie również przyciąga do tych tytułów, choć często są zupełnie różne od tego, co znam z własnego podwórka. Zupełnie inne tempo akcji, odmienny nastrój i ukryte emocje. Te ostatnie niekiedy sprawiają, że obawiam się, że coś może mi umknąć. Książka „Dziwna pogoda w Tokio”, Hiromi Kawakami właśnie do takich należy. Trzynaście lat temu mogliśmy już poznać tę historię, ale pod innym tytułem: „Sensei i miłość” w tłumaczeniu Anny Zalewskiej. W tym roku otrzymujemy wznowienie pod zmienionym tytułem, choć tej samej translatorki.