Roma Ligocka jest znana w kraju i na świecie nie tylko jako pisarka, ale również malarka. Dzięki książce „Dziewczynka w czerwonym płaszczyku” zyskała największą sławę, a tytuł stał się bestselerem. Nic dziwnego, ponieważ autorka po tym jak rozpoznała siebie w filmie „Lista Schindlera”, postanowiła napisać wspomnienia, skupiając się na czasach wojny. Potem pojawiły się kolejne książki. Wszystkie, które czytałam łączy jedno – są napisane w sposób osobisty i pełne autorefleksji oraz emocji. Czytaj dalej
„Jeden dobry dzień” – Roma Ligocka
2
Młodzież nie przepada za powieściami, które musi przeczytać. Zauważyłam jednak, że jest kilka wyjątków. Do chętnie czytanych lektur należy „Oskar i pani Róża” E.-E. Schmitta. Ta opowieść porusza trudny temat, jakim jest śmiertelna choroba. Główny bohater dzięki pani Róży stopniowo godzi się z tym, że umiera. Książka odpowiednia jest dla młodzieży i pokazuje emocje człowieka chorego na raka. Jak powinniśmy rozmawiać o śmiertelnych chorobach z najmłodszymi? Również oni mogą zachorować, a także przeżywać cierpienia bliskich. Książka Sarah Herlofsen pomoże dorosłym w przybliżeniu dzieciom, czym owa choroba jest i jakie może wywoływać emocje. 
Kiedy koleżanki pytają mnie o polecenie ciekawej i niebanalnej książki, którą zaliczyć można do kobiecej literatury obyczajowej, nie zawsze potrafię od razu odpowiedzieć na prośbę. Rynek wydawniczy jest zarzucony tytułami, na okładkach których widnieją piękne kobiety, ponieważ według specjalistów od sprzedaży zachęca to do kupna danej powieści. Mnie to z kolei doprowadza do białej gorączki, ponieważ sugeruje, że będę miała do czynienia z literaturą łatwą, lekką i przyjemną, choć niekoniecznie najwyższych lotów. Czasami poddaję się, bo w tym zalewie podobnych obwolut nie mam pojęcia, co wybrać. Wśród takich powieści obyczajowych skrywają się książki poruszające naprawdę różnorodną tematykę oraz poziom literacki. Łączy je właśnie płeć piękna, zarówno jeśli chodzi o autorkę, jak i wygląd okładki. 
Książka Paula Kalanithiego „Jeszcze jeden oddech” właśnie dzisiaj ma swoją premierę. W Stanach Zjednoczonych szybko znalazła się na listach bestsellerów, a teraz dzięki Wydawnictwu Literackiemu możemy sięgnąć po polskie tłumaczenie. Popularność tej biografii nie powinna dziwić, ponieważ temat, który podejmuje autor, prędzej czy później dotknie każdego z nas. Paul Kalanithi odpowiada na bardzo trudne pytanie: jak umrzeć oraz czy możemy się przygotować się na własną śmierć? 
Księdza Jana Kaczkowskiego nie ma już wśród nas, zmarł w Wielki Poniedziałek, choć nie skończył jeszcze 39 lat. Zdążył jednak zrobić wiele dobrego. Był założycielem i dyrektorem hospicjum pod wezwaniem Ojca Pio w Pucku. Cztery lata temu dowiedział się, że cierpi na glejaka. Rak mózgu nie spowolnił jego działań, wręcz przeciwnie. Ksiądz Jan Kaczkowski pracował na pełnych obrotach. Widać to również w wywiadzie 
O księdzu Janie Kaczkowskim po raz pierwszy usłyszałam w radio. Był to wywiad w radiowej Trójce. Słuchając go, nie mogłam wyjść z podziwu, że ludzie z taką pasją jeszcze istnieją. Ksiądz Jan jest teologiem, bioetykiem oraz twórcą Puckiego Hospicjum pw. Świętego Ojca Pio. Siebie nazywa – z pewną dozą autoironii – onkocelebrytą. Dlaczego? W 2012 roku zachorował na guza mózgu, glejaka. Lekarze dawali mu zaledwie pół roku życia. Jednak jak sam mówi, darowano mu trochę więcej czasu. Piotr Żyłka na przełomie 2014 i 2015 roku przeprowadził z księdzem Janem Kaczkowskim wywiad Dzięki tej rozmowie powstała książka „Życie na pełnej petardzie, czyli wiara, polędwica i miłość”.