Mihail Sebastian był rumuńskim dramaturgiem i powieściopisarzem żyjącym i tworzącym w pierwszej połowie XX wieku. Jego żydowskie pochodzenie sprawiło, że jako świadek rodzącego się w Rumunii faszyzmu, z niepokojem patrzył w przyszłość. Radykalizację postaw społeczeństwa opisał w powieści „Od dwóch tysięcy lat”. Wydana w 1934 roku wywołała skandal, zarówno w środowisku żydowskim, jak i wśród prawicowych kręgów. Na głosy krytyki autor odpowiedział esejem „Jak zostałem chuliganem”. Mimo to jako twórca wciąż pozostawał na uboczu. Dopiero wydane w 1996 roku „Dzienniki 1935-1944” przyniosły mu spóźnione uznanie, ponieważ Mihail Sebastian zginął tragicznie w 1945 roku. Czytaj dalej
„Od dwóch tysięcy lat” – Mihail Sebastian
3
Zaskoczył mnie sukces książki Heather Morris pt. 
Pierwszą książką Deborah Levy jaką poznałam było 
Nie tak dawno temu Michał Wójcik oraz Emil Marat napisali książkę Ptaki drapieżne. Historia Lucjana „Sępa” Wiśniewskiego likwidatora z kontrwywiadu AK. Tytuł trafił na listy bestsellerów. Nic dziwnego, ponieważ opowieść o „Sępie” Wiśniewskim była naprawdę fascynująca. Teraz sięgnęłam po reportaż historyczny autorstwa Michała Wójcika, w którym opowiada o buncie w Treblince. O tym wydarzeniu wciąż za mało się mówi, być może książka „Treblinka 43. Bunt w fabryce śmierci” chociaż odrobinę zmieni tę sytuację. 
Kiedy najmłodsze dzieci pytają nas o wojnę, czasami trudno nam znaleźć właściwe słowa, by im o tym opowiedzieć. Nie chcemy straszyć, przerazić, ale przecież nie można zbyć malucha. To, co dociera do niego z zewnątrz, jest filtrowane przez jego wrażliwość, a to oznacza, że może pojawić się lęk. Jak dostosować informacje do jego wieku? Oczywiście warto się wspierać odpowiednią lekturą. Parę lat temu pojawiła się poruszająca książka 
Szczepan Twardoch udowadnia, że nikogo nie należy oceniać stereotypowo, również pisarzy. Często uważa się, że to celebryci, ewentualnie aktorzy mają szansę na sukces. To o nich się mówi, oni są rozpoznawalni. A jednak Szczepan Twardoch z każdą swoją kolejną książką pokazuje nam, że także ludzie, którzy zajmują się pisaniem, stają się znani i to wcale nie ze względu na kontrowersyjne poglądy czy afery z ich udziałem. Autor „Morfiny” po prostu pisze książki, które działają na naszą wyobraźnię. Okazuje się, że w kraju, w którym czyta niewielu, można z tego żyć.