Kiedy w 2015 roku wydana został książka Justyny Bednarek pt. „Niesamowite przygody dziesięciu skarpetek (czterech prawych i sześciu lewych)” bardzo szybko pokochały ją dzieci, zdobyła ona także uznanie dorosłych. Od tego czasu powstał cały cykl szalonych perypetii skarpetek. Właśnie miałam okazję poznać czwarty tom zatytułowany „Zielone piórko Zbigniewa. Skarpetki kontratakują”. Choć książka pojawiła się w księgarniach jesienią, już doczekała się tytułu „Książka Roku 2020″ od Polskiej Sekcji IBBY. W lutym dowiemy się, czy ten tom zostanie Bestsellerem Empiku. Czytaj dalej
„Zielone piórko Zbigniewa. Skarpetki kontratakują!” – Justyna Bednarek
Odpowiedz
Książki dla dzieci Jørna Liera Horsta nic nie łączy z medycyną. Mamy do czynienia z serią popularnych opowieści kryminalnych. Bohaterowie z Biura Detektywistycznego nr 2 już po raz siedemnasty pojawili się w naszym domu. W ramach tej serii wydano do tej pory 15 tytułów, oprócz tego są dwie książki, które nieco różnią się od pozostałych. Norweski pisarz odpowiada oczywiście za warstwę słowną, natomiast za ilustracje Hans Jørgen Sandnes. 
Ursula K. Le Guin kojarzy mi się przede wszystkim z fantastyką oraz fantastyką naukową. Tymczasem sięgnęłam po książkę skierowaną do dzieci i młodszej młodzieży pt. „Kotolotki”. Nie miałam do tej pory okazji, by poznać to dzieło, które zostało wydane w USA w czasach mojego dzieciństwa. Żałuję, ponieważ te licznie nagradzane historie trafiły już do kanonu literatury dziecięcej. Na zbiór składają się cztery tytuły: „Kotolotki”, „Powrót kotolotków”, „Wspaniały Aleksander i kotolotki”, „Jane rozkłada skrzydła”. 
Kiedy sięgam po książki Michała Rusinka i piszę opinię na ich temat, przyznam szczerze, że odczuwam tremę. Bo któż zna lepiej język polski, niż osoba na co dzień zajmująca się naukami humanistycznymi? Zasady, które obowiązują nas wszystkich to jeden problem, drugi stanowią wyjątki, a jeszcze dochodzi do wszystkiego ludzka tendencja do popełniania pomyłek. Niby: „Errare humanum est”, ale wolałabym nigdy się nie wahać w kwestiach związanych z poprawną polszczyzną. Z tego też powodu sięgam po książki autora, takie jak „Pypcie na języku” czy „Jak się dogadać”? Mimo poczucia onieśmielenia, warto przecież przypominać sobie, co w mowie piszczy. Właśnie premierę ma książka Michała Rusinka przeznaczona dla młodszych odbiorców pt. „Wihajster czyli przewodnik po słowach pożyczonych”, ale i jej nie mogłam się oprzeć. 
Często się zdarza, że jedno i to samo wydarzenie opowiedziane przez różne osoby, wydaje się nie mieć ze sobą niemal nic wspólnego. Każdy z nas jest inny i w zależności od temperamentu, wieku i wielu innych czynników może widzieć je inaczej, a potem je przedstawić w odmienny sposób. Nie wierzycie? Przeczytajcie dzieciom książkę pt. „30 znikających trampolin” Doroty Kassjanowicz, a zobaczymy jedną historię opowiedzianą w trzydziestu różnych wersjach. 
Jeśli dobrze pamiętam „Folwark zwierzęcy” George’a Orwella czytałam w szkole średniej i zrobił na mnie spore wrażenie, podobnie jak „Rok 1984”. Od tamtego czasu minęło już parę lat, a nawet dekad, ale w mojej pamięci te historie zostawiły trwały ślad. Zawsze sobie jednak obiecywałam, że wrócę do tych książek. Teraz nadarzyła się okazja, aby odświeżyć sobie „Folwark zwierzęcy” w nietypowy sposób, ponieważ w formie powieści graficznej.