Seweryna Szmaglewska przez jakiś czas była dla mnie autorką powieści „Czarne Stopy” – o przygodach harcerzy w czasie letniego obozu. Potem okazało się, że jest to również osoba, która jako jedna z pierwszych napisała książkę o obozie zagłady. „Dymy nad Birkenau” zostały wydane już w 1945 roku. W styczniu razem z dwiema innymi więźniarkami Seweryna Szmaglewska uciekła z ewakuacyjnego transportu, zaraz potem postanowiła spisać swoje doświadczenia. W ten sposób powstało świadectwo, które zostało uznane nie tylko za rzetelne świadectwo dokumentujące okrucieństwo oprawców, ale również wybitne dzieło literackie. Czytaj dalej
„Dymy nad Birkenau” – Seweryna Szmaglewska
2
Boris Golzio z pewnością zdziwił się, gdy pewnego dnia zadzwoniła do niego starsza pani, która okazała się kuzynką jego babki. Ich spotkanie zaowocowało po kilkunastu latach komiksem „Kroniki Francine R.”. Pani Rivollier pozostawiła po sobie nagrania, świadectwo jej przeżyć wojennych. Kobieta była działaczką francuskiego ruchu oporu, ale wpadła w ręce nazistów. Przez dwanaście miesięcy była więziona i właśnie o tych przeżyciach postanowiła po latach opowiedzieć. Boris Golzio potrzebował kilkunastu lat, by ten przekaz ustny przekształcić na powieść graficzną. 
Trudno niekiedy wyobrazić sobie, jakie cierpienia przechodzili ludzie w czasie II wojny światowej. By nie uległy zapomnieniu, historycy pochylają się nad tragicznymi losami osób, które np. trafiły do obozów zagłady czy koncentracyjnych. Okazuje się jednak, że nie znamy wszystkich miejsc kaźni. Nazistowska machina śmierci działała doskonale, ale pod koniec wojny zaczęto zacierać ślady zbrodni. Są takie miejsca, co do których pozostało wiele znaków zapytania. Czy po latach uda się znaleźć dowódy na to ze rzeczywiście istniały? Joanna Lamparska w książce „Imperium małych piekieł” postanowiła odszukać odpowiedź na pytania, związane przede wszystkim z mało znanym obozem w Sieniawce. 
Od wybuchu drugiej wojny światowej minęło osiemdziesiąt lat, ale wciąż na ten temat nie powiedziano wszystkiego. Wiele rzeczy odkrywamy dopiero teraz, kiedy dystans czasowy pozwala na zmierzenie się z niewygodnymi faktami. Dlaczego niektóre tematy wchodzą do strefy tabu? W taki sposób ludzie radzą sobie z tym, co bolesne, a jednocześnie z czym nie potrafią przejść do porządku dziennego. Bo jak zrozumieć np. to, co wydarzyło się w Jedwabnem? Jak pogodzić się z faktem, że bliscy dokonywali niemoralnych wyborów? Najłatwiej dany problem przemilczeć, aby uległ zapomnieniu. Książka Natalii Budzyńskiej, „Dzieci nie płakały. Historia mojego wuja Alfreda Trzebinskiego, lekarza SS”, z tym problemem się mierzy. 
Xavier Güell jest autorem powieści, której akcja rozgrywa się w obozie koncentracyjnym w Theresienstadt. Jaki los czeka ludzi, którzy tu trafiają w 1942 roku, łatwo się domyślić, wystarczy odrobinę znać historię. Obóz został utworzony na terenie Protektoratu Czech i Moraw, w miejscowości Terezin w 1941 roku i składał się z getta dla Żydów oraz obozu przejściowego. Tutaj był obóz pokazowy, który miał uspokoić opinię publiczną. W celach propagandowych nakręcono film „Hitler daje Żydom miasto w prezencie”, a także z wielka pompą goszczono delegację Czerwonego Krzyża.
Miłość zdarza się wszędzie, czasami w najmniej oczekiwanym momencie, lub miejscu. Heather Morris, postanowiła napisać powieść o takim uczuciu, które przytrafiło się parze skazanej na pewną śmierć. Pochodząca z Nowej Zelandii autorka, opowiedziała w książce „Tatuażysta z Auschwitz”, historię dwojga zwyczajnych ludzi. Takich, którym zabrano wolność, godność osobistą, nawet tożsamość. Przez pewien czas byli tylko i wyłącznie numerami. W Auschwitz na każdym kroku groziła im śmierć.