Annie Ernaux, laureatka Literackiej Nagrody Nobla z 2022 roku, pisze w specyficzny sposób. Jej książki trudno nazwać powieściami, ponieważ pisarka odwołuje się w nich do własnej biografii oraz pamięci. Dzięki Anastazji Dwulit poznać możemy tłumaczenie na język polski „Powrotów”. Odnajdziemy w książce znany świat, pojawiający się w „Latach” oraz publikacji „Bliscy”. Czy za sprawą „Powrotów” autorka zdoła powiedzieć coś więcej, co przykuje naszą uwagę? Czytaj dalej
„Powroty” – Annie Ernaux
Odpowiedz
„Szatańskie tango” jest debiutancką powieścią węgierskiego pisarza László Krasznahorkaiego, która została wydana w 1985 r. W Polsce mogliśmy po nią sięgnąć dzięki przekładowi Elżbiety Sobolewskiej w 2004 roku. Dzięki ubiegłorocznej Literackiej Nagrodzie Nobla, przypomnieliśmy sobie o tym wybitnym pisarzu. Możemy też wrócić do „Szatańskiego tanga” za sprawą wznowienia w serii „nowa klasyka” Wydawnictwa Czarne. Powieść doczekało się wielu nagród literackich, a słynna siedmiogodzinna adaptacja filmowa z 1994 roku w reżyserii Béli Tarra jeszcze bardziej spopularyzowała to dzieło. 
Węgierski pisarz, László Krasznahorkai, w 2025 roku został laureatem Literackiej Nagrody Nobla. Jednych to zdziwiło, innych nie, ale sama nie znałam jego twórczości. Nie czytałam wydanych wcześniej powieści takich jak „Szatańskie tango” czy „Melancholia sprzeciwu”. Na szczęście wkrótce po ogłoszeniu laureata najważniejszej nagrody literackiej, Wydawnictwo Czarne przyspieszyło wydanie zbioru opowiadań pt. „A świat trwa” tego pisarza. Książka została przełożona na język polski przez wieloletnią tłumaczkę László Krasznahorkaia, Elżbietę Sobolewską. 
Powieść „To dla Pani ta cisza” jest ostatnią książką Maria Vargasa Llosy. Laureat Literackiej Nagrody Nobla zmarł 13 kwietnia tego roku, w wieku 89 lat. Peruwiańczyk otrzymał najważniejsze wyróżnienie dla pisarzy w 2010 roku. Od tego czasu zdążyłam przeczytać kilka książek, ale najnowsza czekała na półce na swoją kolej. Postanowiłam sięgnąć po ten tytuł, jak tylko znajdę wolną chwilę. W majówkę jest trochę więcej czasu, więc udało mi się to zrobić. 
Kiedy sięgam po książki laureata Literackiej Nagrody Nobla, J. M. Cotzeego, łapię się na pewnych oczekiwaniach. Po pierwsze liczę na kawałek świetnej prozy, po drugie spodziewam się emocji skreślonych w minimalistycznym stylu. Stało się tak za sprawą powieści