Aleksander Kaczorowski jest autorem biografii „Hrabal. Słodka apokalipsa”. Zresztą nie po raz pierwszy zajął się tym pisarzem. Pracował nad tą postacią już od połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. W 2004 roku wydana została książka „Gra w życie. Opowieść o Bohumilu Hrabalu”. Aleksander Kaczorowski jest również znawcą literatury czeskiej oraz tłumaczem z tego języka. Jakiś czas temu sięgnęłam po świetną biografię tego autora pt. „Havel”, dlatego wiedziałam już, że mogę liczyć na bardzo wnikliwą pracę. Czytaj dalej
„Hrabal. Słodka apokalipsa” – Aleksander Kaczorowski
4
Bardzo lubię słuchać opowieści Filipa Springera o architekturze. Byłam na trzech spotkaniach z tym autorem, ale jakoś do tej pory nie udało mi się sięgnąć po żadną z jego książek. Postanowiłam to nadrobić, dlatego przeczytałam „Zaczyn. O Zofii i Oskarze Hansenach”. O tej reporterskiej biografii usłyszałam przed dwoma laty podczas festiwalu Literacki Sopot, ale bohaterowie książki nie są postaciami powszechnie znanymi, choć przecież bardzo interesującymi, jak się okazuje nie tylko dla architektów. 
Jedną z pierwszych książek dla dorosłych, którą przeczytałam, była „Anna Karenina” Lwa Tołstoja. Tego wielkiego pisarza nie trzeba nikomu przedstawiać, jednak w Polsce ważniejsze są dla nas dzieła Tołstoja, jego biografia jest raczej mniej znana. Natomiast w Rosji istnieje niemal kult tej osoby. Dzięki temu, że Lew Tołstoj miał w sobie wielką charyzmę, do dziś jest tak popularny i poważany. Za jego życia odbywano nawet pielgrzymki do pisarza. Paweł Basiński w swojej książce „Lew Tołstoj. Ucieczka z raju” stara się odpowiedzieć na pytanie, dlaczego ta postać tak przyciągała? Opowiada też historię pewnej ucieczki. 
Ze snookerem zetknęłam się po raz pierwszy, kiedy spodziewałam się pierwszego dziecka. Ta dziedzina sportu działała na mnie niezwykle kojąco, a jej zawodnicy wydawali mi się kwintesencją angielskości. Grzeczni, ułożeni, opanowani, na dodatek elegancko ubrani – typowi gentelmeni. Jednak jeden ze sportowców odstawał od tego stereotypu. Był nim Ronnie O’Sullivan, który łamał te wszystkie konwenanse. To właśnie dzięki niemu snooker był ciekawy. 
Trudno sobie wyobrazić postać, która wywołuje bardziej negatywne skojarzenia. W „Boskiej komedii” Dantego w ostatnim kręgu piekła znajdują się Judasz, Brutus i Kasjusz. Współcześni by dodali tu jeszcze Hitlera, Stalina i… właśnie Dzierżyńskiego. Uważa się przecież Feliksa Edmundowicza za czerwonego kata Rosji, albo mordercę-psychopatę z kłami wampira. Skąd wziął się taki obraz Dzierżyńskiego? Otóż z plakatu propagandowego z okresu bitwy warszawskiej.
Janusza Korczaka raczej nie trzeba nikomu przedstawiać. Zresztą trzy lata temu był Rok Janusza Korczaka. Wtedy Starego Doktora postanowiono bliżej przybliżyć również dzieciom. Wydano kilka biografii na temat Janusza Korczaka oraz książek jego autorstwa. Jednak Henryk Goldszmit nie działał w pojedynkę. Dlaczego zatem Stefanię Wilczyńską tak często się pomija, albo traktuje zaledwie jako pomocnicę Korczaka?