Czy zerkasz czasami na cudze półki? Oczywiście mam na myśli biblioteczki pełne książek. W mediach społecznościowych oglądam i podziwiam najpiękniejsze biblioteki świata. Sama nie byłam w zbyt wielu takich miejscach, ale coś udało mi się zobaczyć. Posiadam własną prywatną bibliotekę, niestety ograniczoną miejscowo i nie jestem w stanie ustawić na półkach wszystkich książek, jakie przeczytałam lub chciałabym posiadać. Okazuje się, że nie tylko ja mam taki problem. Dzięki publikacji książki Mirosławy Łomnickiej „Domowe biblioteki. Reportaże o prywatnych księgozbiorach” udało mi się dowiedzieć, jak do książek podchodzą inni miłośnicy czytania. Czytaj dalej
„Domowe biblioteki. Reportaże o prywatnych księgozbiorach” – Mirosława Łomnicka
Odpowiedz
Kiedy zaczynałam pracę po studiach, słowo „mobbing” w ogóle nie istniało. Byli jednak ludzie, którzy czuli się źle traktowani przez szefa, kierownika czy współpracownika. Dzisiaj mamy znacznie większą świadomość, ale czy to znaczy, że jest lepiej pod tym względem? Katarzyna Bednarczykówna postanowiła przyjrzeć się problemowi mobbingu oraz napisać na ten temat reportaż. Książka „Masz się łasić. Mobbing w Polsce” okazała się świetnym debiutem, po który warto sięgnąć. 
Trudno sobie wyobrazić, że decyzja o wyjeździe za granicę może wpływać na następne pokolenia. Kto by pamiętał o przodkach, którzy wyjechali niemal sto lat temu z Polski? Nie zdajemy sobie często z tego sprawy z jakiego powodu i kto wyjeżdżał za granicę. A przecież każdy chyba ma w bliższej i dalszej rodzinie emigrantów czy to politycznych, czy takich którzy wyjechali w świat za chlebem. Aleksandra Suława była w nieco innej sytuacji. Jej dziadek urodził się w Haillicourt we Francji, ale mieszkał w Polsce. Historia rodzinna przyczyniła się do powstania reportażu „Przy rodzicach nie parlować. O polskich powrotach z Francji”, a czytelnicy mają okazję dowiedzieć się o mało znanym wycinku z przeszłości, który początek ma w dwudziestoleciu międzywojennym. 
Konflikt izraelsko-palestyński wzbudza ogromne emocje na całym świecie, ale przecież nie jest to problem natury teoretycznej, a coś co dotyka ludzi. Ci ostatni powinni być najważniejsi, a nie dana opcja polityczna. Mam wrażenie, że wciąż w nas za mało empatii, by chcieć czy umieć zrozumieć ofiary konfliktu. Kiedy myślę o Izraelu i Palestynie zastanawiam się, czy jest jakieś dobre rozwiązanie, które by przyniosło spokój w tamtym rejonie, ale niestety go nie dostrzegam. Zauważam jednak, że pojawiły się książki, dzięki którym mogę zobaczyć tę rzeczywistość ze strony zwykłego człowieka, takiego jak bohater książki „Jeden dzień z życia Abeda Salamy” napisanej przez Nathana Thralla. 
Kiedy sięgałam po książkę Beaty Chomątowskiej „Miasto dzieci świata” spodziewałam się reportażu o tym, jak wyglądało sanatoryjne życie dzieci w Rabce i opowieści o tym, jak to się zaczęło. Tymczasem moje oczekiwania okazały się niezbyt trafione. Owszem dostałam wszystko to, o czym myślałam, a także znacznie więcej. Rabka, a dokładnie jej historia, skrywała przede mną i wieloma innymi czytelnikami książki ogromną ilość tajemnic, które raczej nie były powszechnie znane. Jako dziecko nie jeździłam do uzdrowisk, a na koloniach byłam tylko raz, dlatego chciałam zobaczyć, jak to wszystko mogło wyglądać, czy miało coś wspólnego z moimi wyobrażeniami na ten temat. 
Anna Bikont jest autorką kilkunastu książek, głównie reportaży i biografii. Ostatni tytuł, jaki miałam okazję poznać, czyli