W Święta miałam okazję, by poczytać trochę więcej niż zwykle. Sięgałam po różnorodną lekturę. Nawet pobawiłam się w zrobienie małej ankiety, od czego zacząć czytanie i połowa osób biorących udział w głosowaniu zachęcała mnie do sięgnięcia po reportaż. Na miniaturce pojawiła się okładka tytułu „Miasto nocą. Londyn”, której autorem jest mało znany u nas Sukhdev Sandhu. Jest to pierwsza książka w serii „Londinium” zapoczątkowanej przez Wydawnictwo Książkowe Klimaty i to o niej chciałabym dzisiaj opowiedzieć. Czytaj dalej
„Miasto nocą. Londyn” – Sukhdev Sandhu
Odpowiedz
Z pewnością każdy z nas słyszał o tym, jakie poglądy miał Adolf Hitler na temat ludzi niepełnosprawnych. Uważał, że nie byli pełnowartościowymi Niemcami, więc nie powinni się rozmnażać. Dążenie do stworzenia idealnej rasy oznaczało likwidację tych, którzy nie pasowali do wyznaczonych norm. Kiedy partia nazistowska znalazła się u władzy, szybko zaczęto masowo sterylizować obywateli Niemiec, z czasem rozszerzyło się to na zabijanie ludzi chorych. W połowie 1939 r. przystąpiono do planowania i organizacji tajnej operacji mordowania upośledzonych dzieci. Kalina Błażejowska napisała na ten temat reportaż pt. „Bezduszni. Zapomniana zagłada chorych”. 
Pierwszą książką Joanny Kuciel-Frydryszak jaką czytałam, była „Iłła. Opowieść o Kazimierze Iłłakowiczównie”. Następnie wydany został głośny tytuł „Służące do wszystkiego”. Teraz Wydawnictwo Marginesy opublikowało „Chłopki. Opowieść o naszych babkach” tej autorki. Ten reportaż zaintrygował mnie szczególnie, gdyż historie tu opisane były mi bliskie. Wysłuchałam wiele podobnych, jak te opisane w książce. Nic dziwnego, moje babki i prababki też były chłopkami. Właśnie z tego powodu postanowiłam przeczytać '”Chłopki. Opowieść o naszych babkach”. 
Bartek Sabela jest reporterem, który przed kilkoma laty podjął się napisania reportaży o chowie przemysłowym zwierząt dla „Pisma”. „Wędrówka tusz” to właśnie zbiór tekstów dla tego magazynu, ale poszerzony o nowe teksty, rozmowy oraz przemyślenia. Wprawdzie autor miał utrudnione zadanie w związku z pandemią, ale udało mu się napisać wstrząsającą książkę o tym, jak wygląda egzystencja zwierząt, które mają służyć człowiekowi. 
Do Trójmiasta nie mam tak daleko, więc co jakiś czas tam zaglądam. Miło pospacerować po Gdańsku czy Sopocie. Jednak do Gdyni trafiam najrzadziej. Mimo to miasto zawsze mnie intrygowało. Jak to możliwe, że w tym miejscu sto lat temu wszystko wyglądało zupełnie inaczej? Chciałoby się przenieść w czasie i zobaczyć, jak Gdynia się zmieniała i to w tak niesamowicie krótkim, międzywojennym czasie. Sprawdziłam, czy dzięki książce „Gdynia obiecana. Miasto, modernizm, modernizacja 1920-1939” Grzegorza Piątka jest to możliwe. 
Kiedy sięgnęłam po książkę Justyny Kopińskiej, spodziewałam się reportażu o wojnie w Ukrainie i rzeczywiście to otrzymałam. Zaskoczyło mnie jednak, że prócz tekstu o konflikcie, do którego tak wielu już przywykło, dostałam felietony i esej. Nie dotyczą one, tak jak by można sądzić, tylko Ukrainy czy Rosji, ale choć czytanie książek nie jest czynnością zaliczaną matematyczną, to podczas lektury tych tekstów szybko znajdziemy ich wspólny mianownik.