„Szkice piórkiem” Andrzeja Bobkowskiego należą do ważnych dzieł dwudziestowiecznej literatury polskiej. Ten zapis przeżyć z czasów drugiej wojny, które autor spędził głównie w Paryżu można czytać nie tylko jak dziennik, ale również jako opowieść o podróży. Bobkowski opowiada o Paryżu, a także Francji w czasie wojny. Tymczasem okazało się, że literatura angielska może pochwalić się podobnym pod pewnym względem dziełem. Chodzi o „Czas drogi” Patricka Leigha Fermora. Czytaj dalej
„Czas drogi” – Patrick Leigh Fermor
2
Miłośników literatury pięknej z pewnością ucieszy wznowienie powieści Tadeusza Konwickiego pt. „Kronika wypadków miłosnych”. Pierwsze wydanie miało miejsce w 1974 roku, kilka lat przed słynną „Małą apokalipsą”. Wydawnictwo Znak opublikowało jakiś czas temu książkę „Kalendarz i klepsydra” oraz zbiór kultowych tekstów pisarza o jego kocie: „Iwan Konwicki, z domu Iwaszkiewicz. Biografia”. Teraz przyszła kolej na wznowienie powieści, która została zekranizowana przez Andrzeja Wajdę (w 1985 roku). Warto jednak dodać, że najnowsze wydanie zostało uzupełnione o mało znane opowiadanie „Kilka dni wojny, o której nie wiadomo czy była”. 
Po tym, jak zetknęłam się po raz pierwszy z prozą Jakuba Maleckiego, niecierpliwie czekam na kolejne książki autora. Powieść „Dygot” sprawiła, że nie sposób przejść obojętnie obok kolejnych tytułów. A właśnie w tym miesiącu premierę miała powieść „Saturnin”. Historia, w której otrzymujemy wszystko to, za co tak bardzo cenię twórczość tego młodego wciąż pisarza, a przecież dojrzałego w tym, co tworzy. Jeśli książki „Ślady”, „Dygot” oraz „Rdza” trafiły w Wasz czytelniczy gust, to najnowsza powieść Jakuba Małeckiego powinna zaspokoić te oczekiwania, zwłaszcza że mamy do czynienia z nawiązaniami do rodzinnej historii autora. 
Miłośnikom muzyki nie trzeba przedstawiać Organka. U tego artysty nie tylko istotna jest melodia, ale właśnie przekaz językowy. Teksty wokalisty bywają niejednoznaczne, często bawi się słowem, ale opowiadają też pewne historie. Teraz możemy poznać Tomasza Organka z innej formy przekazu. Niedawno pojawił się jego debiut prozatorski pt. „Teoria opanowywania trwogi”. Czy jest to powielenie tego, co muzyk robi jako piosenkarz? Po lekturze książki mogę powiedzieć, że otrzymujemy opowieść niezależną, choć z pewnością wspólnym mianownikiem będzie umiejętność budowania opowieści z przesłaniem. 
Wydawnictwo Świat Książki wznowiło debiutancką powieść Jakuba Żulczyka w ramach serii „Nowa proza polska”. „Zrób mi jakąś krzywdę” opublikowano w 2006 roku, obecnie po kilkunastu latach od premiery jej autor nie tylko zdobył uznanie jako pisarz, ale też współtwórca serialu „Belfer”. Poznałam książki „Instytut”, „Ślepnąc od świateł”, czy „Wzgórze psów”, teraz sięgnęłam po książkę, która otworzyła karierę pisarską Jakuba Żulczyka. Trwają prace nad adaptacją filmową tej powieści. 
Karl Ove Knausgård w poprzednich tomach „Mojej walki” napisał już o swoich relacjach z ojcem, kobietami, o byciu ojcem, o odchodzeniu bliskich. Czego możemy spodziewać się tym razem? Właśnie premierę ma powieść „Moja walka 4”, książka ma charakter autobiograficzny. Knausgård nie ukrywa, że pisze o sobie, a jego proza wydaje się wręcz ekshibicjonistyczna. Jaką część siebie tym razem odsłoni przed czytelnikami?