Wydawnictwo Powergraph postanowiło poszerzyć swoja ofertę o klasykę literatury polskiej. Hasło, które ma przyciągać do tych książek, brzmi: Kiedyś przeczytam. Mnie do tego nie trzeba namawiać, ponieważ z racji wykonywanego zawodu zdarza mi się, że przypominam sobie pewne teksty co rok. Tak dzieje się w przypadku „Latarnika” Henryka Sienkiewicza. Mimo że jest to krótka nowela, nie brakuje w niej wielu szczegółów, a także tematów skłaniających do refleksji. Czytaj dalej
„Latarnik” – Henryk Sienkiewicz
Odpowiedz
Jak kojarzymy twórczość ludową? Większości z nas przychodzą do głowy nudne obrazy, jakie media dawały nam przez lata. Dlaczego? Bo były sztuczne, nie miały nic wspólnego z nami. Wciąż istnieje dualizm między tym co wiejskie i miejskie. Jeszcze do niedawna kultura ludowa traktowana była jako prymitywna i prostacka. Coś, co jest wieśniackie, nie kojarzy się z niczym dobrym. Jej przeciwieństwem była wyrafinowana i wysoka kultura miejska. Odkąd jednak zaczęliśmy sobie uświadamiać, że wielu z nas ma korzenie chłopskie, zaczęło coś się zmieniać. Wit Szostak już dawno temu zauważył, że ludowość odchodzi w zapomnienie. Wydana po raz pierwszy w 2007 roku powieść „Oberki do końca świata” ukazuje znikanie nie tylko muzyki, ale również pewnej tradycji i dawnego świata. Teraz, za sprawą wznowienia, miałam okazję poznać opowieść nietypową, niezwykle muzyczną. 
Powieść „Nim dojrzeją maliny” jest debiutem prozatorskim Eugenii Kuzniecowej. Autorka za swoją książkę otrzymała wyróżnienie Europejskiej Nagrody Literackiej. Barwna okładka przyciągnie chyba wzrok każdego, kto na nią spojrzy. Nie pasuje do aury, która obecnie panuje na zewnątrz. Mocno kontrastuje z szarością i wzbudza tęsknotę za czasem, kiedy będzie można własnoręcznie zerwać z krzaczka soczyste i lepkie owoce. Tyle że ostatni raz robiłam to w czasach dzieciństwa. Krzewy, z których zrywałam maliny, już dawno temu zostały wykarczowane. 
Miłośników literatury pięknej z pewnością ucieszy wznowienie powieści Tadeusza Konwickiego pt. „Kronika wypadków miłosnych”. Pierwsze wydanie miało miejsce w 1974 roku, kilka lat przed słynną „Małą apokalipsą”. Wydawnictwo Znak opublikowało jakiś czas temu książkę „Kalendarz i klepsydra” oraz zbiór kultowych tekstów pisarza o jego kocie: „Iwan Konwicki, z domu Iwaszkiewicz. Biografia”. Teraz przyszła kolej na wznowienie powieści, która została zekranizowana przez Andrzeja Wajdę (w 1985 roku). Warto jednak dodać, że najnowsze wydanie zostało uzupełnione o mało znane opowiadanie „Kilka dni wojny, o której nie wiadomo czy była”. 
Należę do tej grupy osób, które nie są w stanie przejść obojętnie obok książek Harukiego Murakamiego. Dwa dni temu premierę miał zbiór opowiadań tego najbardziej popularnego japońskiego pisarza pt. „Pierwsza osoba liczby pojedynczej” w tłumaczeniu Anny Zielińskiej-Elliott. Intrygujący tytuł, zwłaszcza gdy dostrzeżemy ciąg dalszy: „Nie do wiary, prawda? Ale uwierz, Czytelniku, że naprawdę tak było”. Czy damy wiarę, we wszystko, co pisze Haruki Murakami? 
Kiedy przeczytałam dzieciom książkę „Łopianowe pole” Katarzyny Ryrych, poczuliśmy pewien niedosyt, że to już koniec, a chciałoby się więcej. Wtedy zauważyłam, że wydane zostało „Złociejowo” tej autorki, więc postanowiłam sięgnąć po tę publikację. Tym razem otrzymaliśmy historię trzy razy dłuższą i nieco podobną do pierwszej, przynajmniej pod względem nastroju, w który wprowadzają obie historie. Ta nowsza powieść Katarzyny Ryrych również ukazała się nakładem wydawnictwa Adamada, została wzbogacona ilustracjami Grażyny Rigall. „Złociejowo” zostało wyróżnione nominacją literacką do nagrody Książka Roku 2018 Polskiej Sekcji IBBY, rok wcześniej