Dwudziestolecie międzywojenne kojarzy się z epoką, dzięki której kobiety stopniowo mogły stawać się równoprawną częścią nowoczesnego świata. Po pierwszej wojnie nie tylko skróciły włosy i sukienki. Wreszcie zaczęły odzyskiwać głos. Działo się to jednak małymi krokami. Musiały pojawić się jednostki wytyczające szlaki. Jedną z takich osób była Tamara Łempicka. Malarka, silna osobowość, niezależna osoba, która dotarła na artystyczny parnas. Stała się częścią paryskiej bohemy. Jaką zapłaciła za to cenę? Dzięki komiksowi Virginii Greiner oraz Daphné Collignon „Tamara Łempicka” będziemy mogli przyjrzeć się bliżej temu, jak stawał się ikoną swoich czasów. Czytaj dalej
„Tamara Łempicka” – Virginie Greiner, Daphné Collignon
Odpowiedz
Boris Golzio z pewnością zdziwił się, gdy pewnego dnia zadzwoniła do niego starsza pani, która okazała się kuzynką jego babki. Ich spotkanie zaowocowało po kilkunastu latach komiksem „Kroniki Francine R.”. Pani Rivollier pozostawiła po sobie nagrania, świadectwo jej przeżyć wojennych. Kobieta była działaczką francuskiego ruchu oporu, ale wpadła w ręce nazistów. Przez dwanaście miesięcy była więziona i właśnie o tych przeżyciach postanowiła po latach opowiedzieć. Boris Golzio potrzebował kilkunastu lat, by ten przekaz ustny przekształcić na powieść graficzną. 
Czasy rodzącego się nazizmu kojarzą mi się z mrokiem. By oddać ten okres w komiksie idealnie pasują tutaj dwie barwy: czerń i biel oraz ich odcienie. Te skojarzenia są związane z fotografiami oraz filmami z tego okresu. Dlatego, gdy sięgnęłam po powieść graficzną „Złoty Berlin” Arne Jysch, poczułam, że to właściwa forma. Wydawnictwo Marginesy podaje, że „Złoty Berlin” to adaptacja bestsellerowego cyklu kryminalnych powieści Volkera Kutschera. Właśnie te historie zainspirowały producentów do nakręcenia najdroższego serialu w historii niemieckiego przemysłu filmowego. 
Wojownicze koty już dawno skradły serce moim domowym nastolatkom. Teraz i ja przyglądam się tym historiom, by sprawdzić, co tak fascynuje dzieciaki. Postanowiłam sięgnąć po mangę, w której oglądamy Saszę. Kotkę, która uciekła ze swojego klanu, bo nie mogła pogodzić się z planami jej partnera. Warto dodać, że choć autorką serii jest Erin Hunter, to scenariusz napisał Dan Jolley, a mangę zilustrował Don Hudson. Na język polski książkę przetłumaczyła Marta Ziegler. 
Nie jestem znawczynią architektury, ale kojarzę najważniejsze nazwiska modernistów z ubiegłego wieku, którzy mieli na nią wielki wpływ. Współczesna forma i kształt budynków wiele im zawdzięcza. Jednak o wybitnych projektach Eileen Gray słyszało niewielu. Dalczego tak się stało? Polska ilustratorka i autorka komiksów Zosia Dzierżawska oraz francuska scenarzystka Charlotte Malterre-Barthes w komiksie „Eileen Gray. Dom pod słońcem” przybliżają nam tę architektkę. Osobę, która zyskała statut pionierki modernizmu, jeśli chodzi o design i architekturę. 
Trudno mi wyobrazić sobie, że mogłabym zmusić organizm do przebiegnięcia maratonu. Już pięć kilometrów jest sporym wysikiem, a co dopiero ponad czterdzieści. Dla zwyczajnego człowieka to niewyobrażalny dystans, nawet do pokonania na rowerze, a co dopiero na własnych nogach. Coś jednak w tym bieganiu musi być, skoro tsą tacy, którzy potrafią tego dokonać. Temat biegania podjęło wielu pisarzy, choćby Haruki Murakami w „O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu”. tym razem sięgnęłam po komiks „Mój nowojorski maraton”, w którym Sébastien Samson postanowił opowiedzieć o własnym doświadczeniu związanym z bieganiem.